Connect with us

Ընտրացանկ

Հայկական 5 ֆիլմ Հայրենական մեծ պատերազմի մասին

Արվեստը միշտ զգայուն է պատմության դրսեւորումների նկատմամբ: Նրա ողբերգական էջերը արտացոլվում են գրականության, գեղանկարչության, կինոյի մեջ:

Հրապարակվել է

Հայրենական Մեծ պատերազմին նվիրված բազմաթիվ ստեղծագործություններ մեզ տվել է կինեմատոգրաֆը: Էկրանի վրա ներկայացված պատերազմի դրվագները դառնում են նրա կարևոր վկայություններից մեկը, որը պահպանում է նրա հիշատակը ապագա սերունդների համար: Հայկական կինոյում պատերազմի թեման կարևոր տեղ է զբաղեցնում: Արիություն, սխրանք և ճակատում, և թիկունքում իրենց կտավները նվիրեցին այնպիսի ռեժիսորներ, ինչպիսիք են Դմիտրի Կեսայանցը, Ալբերտ Մկրտչյանը, Ֆրունզե Դովլաթյանը, Լևոն Գրիգորյանը: Այսօր՝ Հաղթանակի օրը, առաջարկում ենք ձեզ հիշել նրանց ֆիլմերը:

«Զինվորն ու փիղը» (1977, ռեժ. Դմիտրի Կեսայանց)

1945-ի գարուն: Պատերազմը մոտենում է ավարտին, մարտեր են ընթանում Գերմանիայի տարածքում: Հենց այդ ժամանակ է, որ պետք է տեղի ունենա, առերեւույթ անհավատալի պատմությունը: «Ես երբեք չէի հավատա նման պատմության իսկությանը, եթե մի օր ստիպված չլինեի տեսնել փաստաթղթեր, որոնք հստակ վկայում էին, որ առաջին հայացքից անհավանական այս սյուժեում ամեն ինչ ճիշտ է», — գրել է ֆիլմի ռեժիսորը: Մեծ հայրենական պատերազմի ընթացքում Գերմանիայի առանձնատներից մեկում զինվորները հայտնաբերում են… մի փղի: Շարքային Արմենակը հրաման է ստանում դուրս բերել կենդանուն կրակի տակից ու հասցնել Երևանի կենդանաբանական այգի:

«Հին օրերի երգը» (1982, ռեժ. Ալբերտ Մկրտչյան)

Այս նկարի գործողությունը տեղի է ունենում Լենինականում (Գյումրի), որի բնակիչներն իրենց հարազատներից լուր են սպասում ռազմաճակատից: Սյուժեի կենտրոնում հայտնվում են ինքնագործ թատերախմբի անդամները: Ֆիլմի գլխավոր դերերից մեկը կատարել է Ֆրունզիկ Մկրտչյանը։ Փոստարար Նիկոլի դերը ամենատխուր և անողոքներից մեկն է, որտեղ անզուգական արտահայտվեց նրա դրամատիկ տաղանդը: Նիկոլը նամակներ է հասցնում ճակատից: Եւ թաղման. Նրան անտանելի է կատարել իր պարտքը, ոչ իր կամքով ցավ պատճառել մարդկանց: Եվ մի օր նա այլևս ի զորու չէ տալ հերթական մահվան ծանուցում…

«Բարև, ես եմ» (1965, ռեժ. Ֆրունզե Դովլաթյան)

Երկու հրաշալի դերասաններ՝ Արմեն Ջիգարխանյանը եւ Ռոլան Բիկովը, խաղացել են այս ֆիլմում՝ գիտնական ընկերներին: Գործողությունը ծավալվում է 1942 թվականին: Անձնուրաց գիտնականները շարունակում են իրենց աշխատանքը, չնայած զրկանքներին եւ կորուստներին: Պարտքի, սիրո եւ բարեկամության հավատարմության թեման առկա է նկարի սկզբից մինչեւ վերջ, իսկ այս ամենի կենտրոնում հիշողությունը: Ֆիզիկոս ընկերները՝ Արտյոմ Մանվելյանը և Օլեգ Պոնոմարյովը, բարի և բաց մարդիկ են, ովքեր կարողանում են ժպտալ նույնիսկ այն ժամանակ, երբ դա այդքան դժվար է: Այս մասին է վկայում գեղեցիկ դրվագը, որտեղ նրանք կատարում են հայ ժողովրդական «Լուսնյակ գիշեր» երգը: Սցենարը մասամբ հիմնված է հայտնի հայ ֆիզիկոս Արտյոմ Ալիխանյանի կենսագրության վրա:

«Ձնծաղիկներ և էդելվեյսներ» (1981, ռեժ. Լեւոն Գրիգորյան)

Ֆիլմը Հայրենական մեծ պատերազմի մի դրվագ է ներկայացնում. խորհրդային զինվորների փոքրաթիվ ջոկատի և գերմանական «Էդելվեյս» հրաձգային դիվիզիայի լեռնային ջոկատի անհավասար մարտը Կովկասի լեռներում:

«Որտե՞ղ էիր, մարդ աստծո» (1992, ռեժ. Արնոլդ Աղաբաբով)

Ստեփան Եսայանը բժշկական ինստիտուտն ավարտելուց հետո նշանակվում է հեռավոր մի գյուղի բժիշկ: Նա վերապրել է բոլոր փորձությունները, որոնք բաժին են ընկել Ստալինի ռեպրեսիաների եւ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, եւ չի կորցրել մարդկային կերպարը:

Միացեք մեր Telegram ալիքին և առաջինը ստացեք մեր նորությունները
Շարունակել ընթերցումը
Գովազդ
Մեկնաբանություններ

Ընտրացանկ

Ուես Անդերսոնը պատմել է, թե ինչ ֆիլմեր է դիտում ինքնամեկուսացման մեջ

Հրապարակվել է

The Criterion Collection-ի մեծ երկրպագու Ուես Անդերսոնը ներկայացրել է այն ֆիլմերի ցանկը, որոնք ինքը նախընտրում է դիտել մեկուսացման ժամանակ: Այս մասին ռեժիսորն անձամբ է հայտնել կինոսերվիսին նամակում:

Անդերսոնն առանձնացրել է 1936 թվականի «Աննա-Մարիա» եւ 1934 թվականի «Մերժվածները» ֆիլմերը: Երկու կինոնկարներն էլ նկարահանել է ֆրանսիացի ռեժիսոր Ռայմոն Բերնարը: Նա նաեւ հիշատակել է «Փայտե խաչ» (1932), «Եկվորները» (Ուեսի խոսքով՝ «գերազանց ժամանակի մեքենա»), «Հրեշտակը իմ սեղանի շուրջ» ֆիլմերը, ինչպես նաեւ Լուի Մալի վավերագրական ֆիլմերը, մասնավորապես ՝ «Երջանկության ետևից»:

Հիշեցնենք, որ այս տարի վարձույթում պետք է հայտնվի Անդերսոնի «Ֆրանսիացի դիսպետչերը» նոր ֆիլմը: Համաշխարհային պրեմիերան դեռ նախատեսված է հուլիսին:

Շարունակել ընթերցումը

Ընտրացանկ

Կորոնավիրուս. ֆիլմեր համաճարակների մասին

Այն մասին, թե ինչից է պետք վախենալ, վաղուց պատմել են կինեմատոգրաֆիստները եւ ֆուտուրոլոգները

Հրապարակվել է

Նոր կորոնավիրուսը, որը ատիպիկ թոքաբորբ է առաջացնում, բռնկվել է եւ փլուզել համաշխարհային շուկաները: Փորձագետները խոսում են նոր ֆինանսական ճգնաժամի սկսվելու մասին:

Հայաստանում մարտի 16-ից մեկ ամիս ժամկետով արտակարգ դրություն է հայտարարվել. փակ են գրեթե բոլոր հասարակական հաստատությունները, իսկ իշխանությունները կոչ են անում մնալ տանը, հատկապես տարեցներին:

Մահացու վտանգավոր վիրուսները բազմիցս դարձել են հոլիվուդյան ֆիլմերի սյուժեի հիմք, ընդ որում՝ կինեմատոգրաֆիստները նկարահանել են ոչ միայն զոմբիների, այլեւ այն հիվանդությունների մասին, որոնցից մարդիկ պարզապես մեռնում էին մեկը մյուսի հետեւից: Մեր նյութում հավաքել են համաճարակի մասին ամենասարսափելի ֆիլմերը: Ոչ մի զոմբի:

Վարակ / Contagion (2011)

Մեր հավաքածուի ամենաիրատեսական ֆիլմը նկարահանվել է ռեժիսոր Սթիվեն Սոդերբերգի կողմից: Այո, այն մասին, թե ինչպես կարող է զարգանալ մահացու վտանգավոր հիվանդության համաճարակը, բժիշկները վաղուց գիտեն, դա նոր սցենար չէ: Պարզապես մինչեւ հիմա, նույնիսկ ատիպիկ թոքաբորբի եւ խոզի գրիպից հետո ոչ ոք չի հավատում, որ մարդկությունը կարող է ինչ-որ կերպ տուժել մոլորակի վրա հանկարծակի բռնկված տենդից:

Ֆիլմի սյուժեի համաձայն՝ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը եւ ԱՄՆ-ի Հիվանդությունների վերահսկման կենտրոնը փորձում են հետեւել շատ կարճ ինկուբացիոն շրջան ունեցող վիրուսի տարածմանը: Այս վարակի դեմ դեռ չեն հասցրել պատվաստանյութ ստեղծել, իսկ վիրուսի մուտացիան անօգուտ է դարձրել պաշտպանության առկա արձանագրությունները: Հակադոտ ստեղծելու համար նախ պետք է հստակեցնել վարակի շղթան: Մինչդեռ մահացությունը վիրուսի պատճառով դառնում է ավելի ու ավելի շատ:

Կասանդրայի լեռնանցք / The Cassandra Crossing (1976)

Աղետի մասին պատմող էտալոնային այս ֆիլմը սկսվում է ահհաբեկիչների ներխուժումից Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության շտաբ, որը գտնվում է Ժնևում: Թիկնապահների հետ կրակահերթի ժամանակ նրանք պատահմամբ կոտրում են մի բեռնարկղ, որում գտնվում են մահացու հիվանդության բակտերիաներ։

Հանցագործներից մեկին հաջողվում է փախուստի դիմել և նստել արագընթաց գնացքը, որն ուղևորվում էր Ժնևից դեպի Ստոկհոլմ։ Նրա հետ գնացքում է հայտնվում ու արագ տարածվում ուղևորների շրջանում քիչ հետազոտված հիվանդությունը, որը հետագայում կստանա թոքային ժանտախտ անվանումը։

Համաճարակ / Outbreak (1995)

Վոլֆգանգ Պետերսենն իր ֆիլմերում միշտ ձգվել է ծայրահեղ իրավիճակների, եւ «Համաճարակը» նրա լավագույն, թեեւ ոչ միանշանակ ընդունված ֆիլմերից մեկն է (վարձույթում այն հիթ է դարձել, սակայն քննադատներն իրենց կարծիքներում բաժանվել են): Դասթին Հոֆմանը, Ռենե Ռուսոն, Քեւին Սփեյսին եւ Քյուբա Գուդինգ կրտսերը համաճարակաբանների խումբ են կազմում, որը փորձում է կանգնեցնել օդակաթիլային ճանապարհով փոխանցվող վտանգավոր վիրուսը, որը ժամանել է Նահանգներ վարակված կապուցին կապիկի միջոցով:

Բացի այն, որ «Համաճարակը» դինամիկ եւ աներեւակայելի հետաքրքրաշարժ թրիլլերr է, որտեղ ասացվածքը, որ յուրաքանչյուր րոպե կարևոր է, ստանում է բառացի արժեք, դա նաեւ հիասքանչ դերասանական աշխատանքների շքերթ է: Ինչպես նաեւ հզոր եւ համոզիչ նախազգուշացում այն մասին, որ մեր մոլորակը շարունակում է մնալ վտանգավոր եւ անկանխատեսելի վայր, եւ մարդկությանը, գիտության բոլոր նվաճումներով, ոչնչացման եզրին կարող է դնել մի փոքրիկ կապիկ:

Վիրուս / Gamgi (2013)

Ֆիլմի գործողությունները տեղի են ունենում մեր ժամանակների Սեուլում: Քաղաքի մոտակայքում ոստիկանությունը մահացած ապօրինի ներգաղթյալներով կոնտեյներ է գտնում: Սակայն նրանցից մեկին, այնուամենայնիվ, հաջողվել է գոյատեւել, բայց նա վարակված է սարսափելի վիրուսով եւ մի քանի ժամ է մնացել: Սարսափելի արագությամբ վիրուսը սկսում է տարածվել բնակիչների շրջանում, եւ քաղաքն իսկական քաոսի մեջ է ընկղմվում: Հիվանդանոցները լցված են ծանր հիվանդներով, որոնք մահանում են սարսափելի տառապանքների մեջ: Գիտնականները փորձում են հակաթույն գտնել, որը կարող է բուժել բոլոր վարակվածներին, բայց ինչպես դա անել, եթե իրենք զբաղվում են վիրուսով, որի մասին մինչ այդ ոչ ոք նույնիսկ չի լսել…

Պանդեմիա / Pandemic (2007)

Ռեժիսոր Արման Մաստրոյանիի հեռուստատեսային ֆիլմը բարձր վարկանիշ եւ համբավ չունի, սակայն ֆիլմն ցուցակում է գտնվում իր ռեալիզմի պատճառով: Այն բանից հետո, երբ սովորական մրսածության ախտանիշներով հիշեցնող առեղծվածային հիվանդությունը երիտասարդին սպանում է Ավստրալիայից Լոս Անջելես ուղեւորվող ինքնաթիռում, դոկտոր Կայլա Մարտինը, վիրուսային վարակների վերահսկման կենտրոնի ղեկավարը, հայտարարում է կարանտին բոլոր ուղեւորների համար:

Բայց այս անհայտ վիրուսի մահացու շտամը արդեն տարածվել է, պատճառելով խուճապ: Եվ ամբողջ աշխարհում սկսվում է առաջին վարակվածի որոնումը:

Շարունակել ընթերցումը

Ընտրացանկ

Այսօր Կինոյի միջազգային օրն է. Ֆիլմեր, որոնք փոխել են կինոաշխարհը

Կինոպրեսը այս տոնի կապակցությամբ պատրաստել է ցանկ այն ֆիլմերից, որոնք մեծ ազդեցություն են ունեցել ամբողջ ոլորտի վրա:

Հրապարակվել է

Այսօր՝ դեկտեմբերի 28-ին, տարբեր երկրներում, ներառյալ Հայաստանը, նշում են Կինոյի միջազգային օրը: 1895 թվականի այդ օրը լայն հանրությանը Լյումիեր եղբայրները ներկայացրել են Լա Սյոտա կայարան գնացքի ժամանման մասին պատմող ժապավենը: Այս միջոցառումը տեղի է ունեցել Փարիզում՝ Կապուցինների բուլվարում գտնվող սրճարանում: Հանդիսատեսները մուտքի համար պետք է վճարեին, այնպես որ դա սինեմատոգրաֆի առաջին վճարովի ցուցադրությունն էր:

Հայաստանում առաջին կինոցուցադրությունը կայացել է Երևանում՝ 1899 թվականին: Իսկ հայկական կինոյի օրը համարվում է ապրիլի 16-ը, քանի որ 1923 թվականին Խորհրդային Հայաստանի կառավարությունը դեկրետ ընդունեց «Կինոյի մասին» և ստեղծեց առաջին պետական կինոկազմակերպությունը:

«Գնացքի մեծ կողոպուտը»
1903

Թվում է, թե բոլոր ժամանակակից ֆիլմերը, ինչ-որ բանով պարտք են այս փոքրիկ համր կարճամետրաժ ժապավենին: Բանն այն է, որ դրանում առաջին անգամ իրականացվել է պարզ խնդիր՝ պատմել պատմություն: Ոչ թե առանձին պահ ցույց տալ, այլ բառացիորեն բացահայտել կինեմատոգրաֆի նառատիվ հնարավորությունը: Այս ֆիլմը բեմադրել և նկարահանել է Թոմաս Էդիսոնի կինոօպերատորներից մեկը՝ Բլեր Սմիթը: Չնայած այս նախագծի կարեւորությանը կինոյի համար, այն ունի ընդամենը 14 տեսարան, որոնք միացված են գծային մոնտաժով:

«Պոտյոմկին» զրահանավը»
1925

Ռեժիսոր Սերգեյ Էյզենշտեյնի «Պոտյոմկին» զրահանավը» ֆիլմն առաջին անգամ ցուցադրել է ամբողջ աշխարհի կինեմատոգրաֆիստներին, թե ինչպես կարելի է խաղալ նկարահանման կետերի, ռակուրսների եւ, ամենակարեւորը, մոնտաժի հետ (Էյզենշտեյնի «ատրակցիոնների մոնտաժի» տեսությունը): Այս համր ֆիլմում Էյզենշտեյնն արդեն ոչ թե պարզապես օբյեկտները հանում է միջին պլանից, այլ հանդիսատեսի մոտ ուժեղ զգացմունքներ է առաջացնում խոշոր պլանների օգնությամբ՝ հատուկ ցուցադրելով նկարի այս կամ այն պահերը:

«Ջազի երգիչը»
1927

Պատմության մեջ առաջին լիամետրաժ հնչունային ֆիլմը, որը սկիզբ դրեց հնչունային կինոյի դարաշրջանին եւ, համապատասխանաբար, ստիպեց համր ֆիլմերին հետին պլան անցնել, այդ թվում Չառլի Չապլինին խաղից դուրս հանեց: Չնայած նրան, որ «Ջազի երգիչը» ֆիլմի պատկերը սեւ ու սպիտակ է, հնչունային համադրման տեխնոլոգիան իր ժամանակին դարձրել է այս ֆիլմը տեխնոլոգիական նորույթ: Եվ չնայած ֆիլմում խոսակցական ռեպլիկները քիչ են, գլխավոր հերոսի կատարմամբ երգերը միայն երկուսն են, իսկ ինտերտիտրերը շատ հաճախ են հայտնվում, 1927 թվականի հոկտեմբերի 6-ը պաշտոնապես համարվում է հնչունային կինոյի ծննդյան օր:

«Բեքքի Շարփ»
1935

Becky Sharp (1935) Directed by Rouben Mamoulian Shown from left: Miriam Hopkins (as Becky Sharp), Cedric Hardwicke (as Marquis of Steyne)

Կասեք «նորից հայուգեն են փնտրում», բայց այս անգամ իրոք պատմական պահ է: Պաշտոնապես առաջին գունավոր ֆիլմն ընդունված է համարել ամերիկահայ ռեժիսոր Ռուբեն Մամուլյանի «Բեքքի Շարփը», որը 1935 թվականին է էկրան բարձրացել:

«Քաղաքացի Քեյնը»
1941

Ռեժիսոր Օրսոն Ուելսի ֆիլմը, որը պարբերաբար հայտնվում է կինեմատոգրաֆի պատմության մեջ ամենանշանակալի ժապավենների ցուցակում, ազդարարել է անկախ կինեմատոգրաֆի կայացման մասին, որը կապված չէ երկար ձեռքերով ստուդիաների եւ պրոդյուսերների հետ: Օրսոն Ուելսը բացեց կինեմատոգրաֆի սահմանները, խախտեց ֆիլմերի նկարահանումների եւ սցենարի գրելու բոլոր հնարավոր կանոնները, դառնալով ուղենիշ եւ մասամբ ոգեշնչող ոչ միայն եվրոպական «նոր ալիքի», այլեւ Ֆրենսիս Ֆորդ Կոպոլայի, Մարտին Սկորսեզեի, Քվենտին Տարանտինոյի եւ շատ այլ կինոգործիչների համար:

«Պսիխո»
1960

1960 թվականին Ալֆրեդ Հիչկոկի նկարահանած «Պսիխո» թրիլերը կոչել են «հորրորի պապիկ»: Հենվելով Ռոբերտ Բլոխի համանուն նովելին՝ Հիչքոքը ֆիլմ է նկարահանել, որտեղ առավելագույնս բացահայտել է կինոարվեստի կարողությունը՝ պահպանել անհայտությունն ու մթնոլորտը շիկացնել օբյեկտների նկարահանման, տեղակայման ու շարժման, պլանի մեծության, հնչյունների, սյուժեի զարգացման տեմպերի միջոցով:

«8 ½»
1963

Իտալացի հայտնի ռեժիսոր Ֆեդերիկո Ֆելինին պատմություն է ստեղծել խեղված պրոդյուսերի մասին, որը որոշակի խնդիրներ է ունեցել իր վերջին նախագիծը գործարկելու թույլտվություն ստանալու հետ կապված: Ֆիլմը երազանքների, երևակայությունների և իրականության սյուրռեալիստական համադրություններն են, որոնք միահյուսված են այնպես, որ դիտողը պետք է ինքն իրեն հասկանա, թե ինչ ինչի հետ է կապված:

Ֆիլմի ազատ ձեւն օգնել է ապագա ռեժիսորներին դուրս գալ ավանդական, գծային պատմությունից: Այն բացել է սյուրռեալիստ ռեժիսորների բազմաթիվ սերունդների դռները, այդ թվում՝ Դեւիդ Լինչի, Թերրի Գիլիամի, Դարեն Արոնոֆսկու եւ Միշել Գոնդրիի:

«2001 թվականի տիեզերական ոդիսականը»
1969

BKA1J3 2001: A SPACE ODYSSEY (1968)

Մեկ փոքրիկ քայլ մարդու համար, մեկ հսկա թռիչք հատուկ էֆեկտների ստեղծման ոլորտում: Սթենլի Կուբրիկը կինոաշխարհին ստիպել է վերաիմաստավորել հնարավորի սահմանները՝ էվոլյուցիայի իր հալյուցինոգեն պատկերով, երկու դատապարտված տիեզերագնացների եւ HAL անունով խոսող համակարգչի միջոցով:

Ֆիլմի իրական արժեքը ոչ այնքան նրա պատմության մեջ է, որքան օգտագործվող հատուկ էֆեկտների մեջ: Այդ տեխնիկան այդ ժամանակից ի վեր օգտագործվել է մի շարք գիտաֆանտաստիկ ֆիլմերում՝ սկսած Ջորջ Լուկասի «Աստղային պատերազմներից» եւ վերջացրած Ռիդլի Սքոթի «Օտարը» ֆիլմաշարով:

«Աստղային պատերազմներ»
1977

Ջորդ Լուկասը Սթենլի Կուբրիկից ավելի հեռուն է հասել՝ մարդկանց թույլ տալով հանգիստ ապրել հեռավոր գալակտիկայում եւ նույնիսկ մաքսանենգությամբ զբաղվել՝ ընդ որում ավանդաբար փրկելով արքայադուստրերին: Նա չի փորձել իր ֆիլմը լրացնել հավերժական փիլիսոփայությամբ, պարզապես հնարավորություն տալով հանդիսատեսին ուսումնասիրել ֆանտաստիկ աշխարհը եւ եզրակացություններ անել:

«Ո՞վ է դավել Ռոջեր ճագարին»
1988

Ռեժիսոր Ռոբերտ Զեմեկիսի նկարահանած ֆիլմը առաջինն էր, որտեղ համադրվել են գեղարվեստական ֆիլմի և մուլտֆիլմի պատկերները: Հեռուստատեսության անիմացիայի լայն տարածմամբ 1960-ականներից սկսած այս անիմացիոն ոլորտը դանդաղորեն դեգրադացվել է «առավոտյան շաբաթօրյա շոուներ» մակարդակին հասնելով: Այս թանկ ֆիլմը (70 միլիոն դոլարի արտադրության արժեքը, նույնիսկ ներկայիս չափանիշներով մեծ գումար է) ընկերության համար շատ ռիսկային քայլ էր, եւ ռիսկը հետագայում արդարացված էր գերազանց փոխհատուցմամբ:

«Խաղալիքների պատմություն»
1995

Պրեմիերայից առաջ իննսունականների մեջտեղում հայտնված մուլտֆիլմը պահպանում էր ինտրիգը, համոզելով, որ այնտեղ, հերոսների ստեղծողների խոստումների համաձայն, կերպարները չեն երգելու եւ պարելու ցանկացած առիթով, եւ այնտեղ ոչ մի արքայադուստր չի լինի: Բայց երբ մուլտֆիլմը հասավ էկրաններին պարզվեց, որ դա համակարգչային անիմացիա է, այլ ոչ թե նկարված:

Այդ պահից ի վեր որոշվել է ուժերի մեծ մասը ուղղել CG-անիմացիայի զարգացման վրա, որոնել անսովոր հերոսներ եւ տեղադրել նույն արտասովոր պատմության մեջ, ինչպես նաեւ կտրել հանդիսատեսի ուշադրությունը կերպարների կատարմամբ երգերից և ուղղել այն վառ եւ հիշարժան սաունդթրեքի վրա:

«Մատրիցա»
1999

Վաչովսկի եղբայրների ֆիլմը ոգեշնչվել է կիբեռպանկ ժանրի այլ նկարներից՝ «Սայրով վազող», «Տերմինատորը»: Սակայն հաշվի առնելով դրանում օգտագործված նկարահանումների տեխնոլոգիաների, վիզուալ էֆեկտները եւ մոնտաժը՝ Վաչովսկի կինեմատոգրաֆիստների ստեղծագործությունը ոչ միայն ինչ-որ առումով ընդհանրացնում է այն ամենը, ինչն արդեն հասցրել են հանել մարդկանց եւ մեքենաների փոխհարաբերությունների թեմայով: «Մատրիցան» կինոլեզույին նոր հնարավորություններ է բացել եւ ընդլայնել է գիտաֆանտաստիկ ժանրի սահմանները՝ դարձնելով, այդ թվում՝ մարդկանց եւ մեքենաների միջեւ հանդիսատեսի կողմից ընկալվող հոգեբանական սահմանը՝ ստիպելով կասկածել սեփական իրականության մեջ:

«Ավատար»
2009

Երբ Ջեյմս Քեմերոնի «Ավատարը» վերջապես վարձույթում է հայտնվել (ռեժիսորը նախագիծը մշակել է ավելի քան 15 տարի), նա այն ժամանակ շուռ է տվել բոլոր պատկերացումներն այն մասին, թե ինչպիսին կարող է լինել 21-րդ դարի կինոն: Առաջին հերթին, եթե 3D տեխնոլոգիան Քեմերոնից առաջ հատկապես հայտնի չէր, եւ, ընդհանրապես, այն էր, որ հանդիսատեսը տեսնում էր իր վրա փոքր-ինչ ծավալուն թռչող կաթիլներ կամ տերեւներ, ապա «Ավատարը» ցույց տվեց իսկապես խորը պատկեր, եւ հանդիսատեսը հասկացավ, որ 3D ակնոցները այդքան էլ վատ բան չեն: Երկրորդ՝ «Ավատարի» շնորհիվ CG տեխնոլոգիան, որն ավելի վաղ հիմնականում օգտագործվում էր անիմացիոն նկարների ստեղծման ժամանակ, անցել է խաղարկային կինո՝ դերասանների դեմքերը փոխարինելով համակարգչի վրա ստեղծված դիմակներով:

Շարունակել ընթերցումը
Գովազդ
Գովազդ

Հարցում

Հունվարի ո՞ր ֆիլմն եք սպասում:

View Results

Loading ... Loading ...

Թրենդային

Copyright © 2019-2020 ԿինոՊրես

Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են ՀՀ օրենսդրությամբ:
Կայքի հրապարակումների մասնակի կամ ամբողջական օգտագործման ժամանակ հղումը կայքին պարտադիր է: Կայքում արտահայտված կարծիքները պարտադիր չէ, որ համընկնեն կայքի խմբագրության տեսակետի հետ: