Connect with us

Նամակներ անցյալից

Նամակներ անցյալից. Էջմիածնի մարմարե «Գարուն» կինոթատրոն

Հրապարակվել է

2014 թվականի հոկտեմբերի 7-ի «Ազգ» օրաթերթի 35 համարում լույս է տեսել Հասմիկ Հարությունյանի «Էջմիածնի մարմարե կինոթատրոնը վերածվել է պահեստի» հոդվածը:

90-ականների սկզբներին Հայաստանում գրեթե ամեն ինչ սեփականաշնորհվեց. բացառություն չէին նաեւ կինոթատրոնները: Մի քանի տասնյակի հասնող կինոթատրոններից այսօր հանրապետությունում երկու-երեքն են գործում: Մնացածները տոնավաճառներ են, բոուլինգի ակումբներ, ավտոսրահներ կամ պահեստներ եւ այլն:

Անշուշտ պահանջել, որ այդ բոլոր կառույցները գործեն որպես կինոթատրոն` անհիմն է. անհնար է պահանջել, որ գործարարներն իրենց սեփականությունը հանդիսացող կառույցները նախկինի պես ծառայեցնեն որպես կինոթատրոններ:

Եթե մայրաքաղաքում կինոթատրոնները հիմնականում պատկանում են մասնավորին, ապա մարզային քաղաքներում դրանց մեծամասնությունը քաղաքապետարանների տնօրինության տակ էին: Նրանք հիմնականում լքված են եւ ծառայում են որպես պահեստ, խորդանոց, անտունների օթեւան:

Լքվածների թվին է պատկանում նաեւ Էջմիածնի միակ կինոթատրոնը: Մարմարից, գեղեցիկ կամարներով ու խոյակներով այս շենքը տասնամյակներ առաջ քաղաքի հպարտություններից էր ու իր գեղեցկությամբ զարդարում էր գլխավոր հրապարակը:

80-ականների սերունդը երանությամբ է հիշում այն օրերը, երբ կինոթատրոնն գործում էր, երբ դահլիճը միշտ լիքն էր ու կինոթատրոնը համարվում էր քաղաքի ժամանցի լավագույն վայրերից մեկը: Այն Կոմիտասի անվան հրապարակի հարեւանությամբ էր, շրջապատված գեղեցիկ այգով, կողքին Մակար Եկմալյանի անվան երաժշտական դպրոցն ու սուրբ Մարիամ աստվածածին եկեղեցին էին ու տարածքը հոգեւոր-մշակութային յուրահատուկ մթնոլորտ էր ստանում:

90-ականներին կինոթատրոնը թալանվեց: Գողացան գույքը, նստարաններն ու այն ամենըՙ ինչ հնարավոր էր տանել: Այժմ միայն պատերն են մնացել, ներսում փլատակներ են, պոկված առաստաղ, ջահերի կմախք ու քանդված աստիճաններ:

Կինոթատրոնի նորոգումը քաղաքապետարանի ծրագրերի մեջ չէր մտնում: Այսօր զգալի գումար է անհրաժեշտ նախկին գեղեցկուհուն տեսքի բերելու համար: Կինոթատրոնի առաջին հարկի մի հատված քաղաքապետարանը փակել էր եւ օգտագործում էր որպես պահեստ: Այդ հատվածում պահվում էին կանաչապատման ու ձյուն մաքրելու համար անհրաժեշտ գործիքները: Մնացած հատվածում ամայություն է, դատարկություն: Դեպի երկրորդ հարկ տանող աստիճանները ջարդված են, տանիքին արդեն անտառ է գոյանում, իսկ պատերին քաղաքի երիտասարդների սիրո խոստովանություններն ու այլ խզբզանքներն են:

Ճարտարապետական առումով նման գեղեցիկ շենքերը պահեստ ծառայեցնելն ուղղակի արհամարհանք է գեղեցիկի հանդեպ, նաեւ մենեջմենթի առումով ոչ խելամիտ: Նմանատիպ շենքերը, որոնք յուրահատուկ են իրենց տեսակով եւ ճարտարապետական նշանակությամբ, պետք է ծառայեն որպես մշակույթի կենտրոններ: Սա կարող է ոչ միայն լավ ներդրում հանդիսանալ, այլեւ օրինակ ծառայել այլ գործարարների համար ոչ միայն գնահատելու ճարտարապետական կոթողները, այլեւ կոտրելու «ամեն հին պետք է կոտրվի» կարծրատիպն ու հին շենքերին նոր շունչ պարգեւել:

Նկարները՝ «ԱրմԱրք»

Շարունակել ընթերցումը
Գովազդ
Մեկնաբանություններ

Հայաստան

Կինոարվեստը և Խորհրդային Հայաստանի իշխանությունների քաղաքականությունը 1945-1956 թթ.: Մաս 4

Հրապարակվել է

ԿինոՊրեսը շարունակում է «Կինոարվեստը և Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության իշխանությունների քաղաքականությունը 1945-1956 թթ.» հոդվածների շարքը, որոնցով հանդես է եկել Հայաստանի Ազգային Արխիվը ներկայացնելով դրանք «Բանբեր Հայաստանի արխիվներից» գիտահանրամատչելի հանդեսի ներգո: Ներկայացնում ենք վերջին մասը: Գուցե մեր անցյալը օգնի հասկանալ ներկան և գտնել խնդիրների լուծման ճանապարհը:

  • «Կինոարվեստը և Խորհրդային Հայաստանի իշխանությունների քաղաքականությունը 1945-1956 թթ.: Մաս 1» կարդացեք այստեղ:
  • «Կինոարվեստը և Խորհրդային Հայաստանի իշխանությունների քաղաքականությունը 1945-1956 թթ.: Մաս 2» կարդացեք այստեղ:
    «Կինոարվեստը և Խորհրդային Հայաստանի իշխանությունների քաղաքականությունը 1945-1956 թթ.: Մաս 3» կարդացեք այստեղ:

«Հետպատերազմյան ժամանակաշրջանում խիստ հրատապ անհրաժեշտություն էր մնում Երևանի կինոստուդիայի համար նոր շենքի կառուցումը, քանզի նախկինը վաղուց արդեն չէր բավարարում անգամ նվազագույն պահանջներին: Թեպետ այս մասին ԽՍՀՄ կինեմատոգրաֆիայի նախարարությունը դեռ 1950թ. համապատասխան որոշում էր ընդունել, սակայն հարցի լուծումը ձգձգվում էր: Թե այս և թե կինոստուդիայի տեխնիկական վերազինման հարցով ՀԽՍՀ կինոմատոգրաֆիայի նախարար Ա.Շահինյանը հանգամանալից և փաստարկված զեկուցագրով 1951թ. ապրիլի 4-ին դիմեց ԽՍՀՄ Կինեմատոգրաֆիայի նախարար Ի.Բոլշակովին, ՀԽՍՀ Նախարարների Խորհրդի նախագահ Ս.Կարապետյանին և ՀԿ(բ)Կ Կենտկոմի քարտուղար Զ.Գրիգորյանին:

Անգամ այնպիսի մակերեսային թվացող հարց, ինչպիսին կինոթատրոնների անվանումներն էին, կրկին լուծվում էին միայն կուսակցական վերադասի թույլտվությամբ: Այսպես, 1950թ. նոյեմբերի 24-ին Կինեմատոգրաֆիայի նախարար Ա.Շահինյանը դիմեց ՀԿ(բ)Կ Կենտկոմին խնդրելով թույլատրել Երևանի կինոթատրոնների անվանափոխություններ կատարել: Ավելին, ՀԿ(բ)Կ Կենտկոմ էր ուղարկվում նույնիսկ կինոթատրոններում ցուցադրված ֆիլմերի ցանկերը, օրինակ՝ Լենինականի:

Անշուշտ, մշակույթի ընդհանուր զարգացման նկատմամբ իշխանությունների համալիր հոգատարությունը պայմանավորված էր նաև մշակութային օջախների ու հաստատությունների շենքային պայմանների բարելավմամբ: Հետպատերազմյան շրջանում նկատի ունենալով ֆինանսա-տնտեսական հնարավորությունների անհամեմատ աճն իրական պայմաններ ստեղծեց հարցի արմատական լուծման համար: Արդեն 1954թ. մարտի 25-ին հարցի վերաբերյալ Կուլտուրայի նախարար Ա.Շահինյանը հանգամանալից զեկուցագիր հղեց ՀԿԿ Կենտկոմի առաջին քարտուղար Ա. Թովամսյանին:

Այդտեղ նա ծայրահեղ անհրաժեշտություն էր համարում ներքոհիշյալ օբյեկտների շինարարությունը՝ յուրաքանչյուրի հիմնավորմամբ: Երևանի կինոստուդիան գտնվում էր քաղաքի կենտրոնում՝ Տերյան փողոցում և նրա տեխնիկական պայմանները միանգամայն հեռու էին բավարար լինելուց: ԽՍՀՄ Կուլտուրայի նախարարությունը կողմ էր նոր կինոստուդիայի շինարարությանը, սակայն անհրաժեշտ էր համարվում ՀԽՍՀ ղեկավարության անմիջական դիմումը մոսկովյան վերադասին:

Ընդառաջելով այս ամենին Ա.Թովմասյանը 1954թ. ապրիլին հարցի լուծման խնդրանքով դիմեց ԽՄԿԿ Կենտկոմի քարտուղար Պ.Պոսպելովին Երևանի կինոստուդիայի համար նոր տիպական շենք կառուցելու համար:

Խորհրդային կինոարվեստում տիրող լուրջ բացթողումների վերլուծումն ու քննադատումը կատարվեց ԽՄԿԿ Կենտկոմին 1955թ. մայիսի 20-ին ԽԱՀՄ Կուլտուրայի նախարար Ն. Միխայլովի զեկուցագրում: Այդտեղ ռեժիսորները հատկապես մեղադրվում էին խորհրդային ժամանակակից թեմայով ֆիլմեր նկարահանել չցանկանալու մեջ:

1956թ. ապրիլի 15-ին Կուլտուրայի նախարարության կոլեգիան հաստատեց ԽՄԿԿ 20-րդ համագումարի որոշումների կենսագործմանը միտված միջոցառումների ծրագիր: Մշակույթի ղեկավարմանը կոչված բոլոր գերատեսչություններին հանձնարարվեց իրենց աշխատանքի հիմքում դնել համագումարի որոշումները, կազմակերպել դրանց ուսումնասիրությունը, վերանայել աշխատանքային բոլոր պլանները: Կինոֆիկացիայի ասպարեզում առաջնահերթ խնդիր համարվեց գյուղական կինոցանցի բարելավման գործի պատասխանատվության բարձրացումը, օպերատիվ ղեկավարության և շրջանների հետ կապի ուժեղացումը, կինոնկարների գովազդման արմատական բարելավումը, գյուղկինոմեխանիկների որակի բարձրացմանը առավելագույն ուշադրության դարձնումը՝ «լավագույն» կոմերիտական-կոմերիտուհիների ընդգրկմամբ:

Կարևոր նշանակություն պետք է ունենար տարեկան առնվազն երեք գեղարվեստական լիամետրաժ կինոնկարների թողարկումը, իսկ քաղաքական տեսանկյունից՝ կինոակնարկներում համագումարի որոշումների պարբերաբար քարոզչությունը և տնտեսության ու մշակույթի ասպարեզներում դրանց կենսագործման ցուցադրությունը:»

Շարունակել ընթերցումը

Հայաստան

Կինոարվեստը և Խորհրդային Հայաստանի իշխանությունների քաղաքականությունը 1945-1956 թթ.: Մաս 3

Հրապարակվել է

Այսօր Հայ կինոյի օրն է և ԿինոՊրեսը շարունակում է «Կինոարվեստը և Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության իշխանությունների քաղաքականությունը 1945-1956 թթ.» հոդվածների շարքը, որոնցով հանդես է եկել Հայաստանի Ազգային Արխիվը ներկայացնելով դրանք «Բանբեր Հայաստանի արխիվներից» գիտահանրամատչելի հանդեսի ներգո: Գուցե մեր անցյալը օգնի հասկանալ ներկան և գտնել խնդիրների լուծման ճանապարհը:

  • «Կինոարվեստը և Խորհրդային Հայաստանի իշխանությունների քաղաքականությունը 1945-1956 թթ.: Մաս 1» կարդացեք այստեղ:
  • «Կինոարվեստը և Խորհրդային Հայաստանի իշխանությունների քաղաքականությունը 1945-1956 թթ.: Մաս 2» կարդացեք այստեղ:

«ՀԿ(բ)Կ Կենտկոմից խնդրվում էր Հայաստանի Գրողների միության առջև հարց բարձրացնել սցենարների ստեղծման աշխատանքների արմատական բարելավման անհրաժեշտության մասին, ինչի արդյունքում միայն հնարավոր էր համարվում հայկական գեղարվեստական կինեմատոգրաֆիայի ծանր դրության հաղթահարումը:

Բնականաբար, կինոստուդիայի այս վիճակը բացասաբար պետք է ազդեր նաև նրա հաստիքային կադրերի քանակի պահպանման վրա: Այս տեսանկյունից ուշագրավ է հետևյալ փաստը, որը հերթական անգամ վկայում է նաև անգամ առաջին հայացքից չնչին թվացող հարցերում կուսակցական վերադասի կողմից վճռորոշ դերակատարության մասին: Օրինակ, 1948թ. մարտի 31 ին Կինեմատոգրաֆիայի նախարարի տեղակալ Կ.Փարսադանյանը ՀԿ(բ)Կ Կենտկոմի քարոզչության գծով քարտուղար Զ.Գրիգորյանին ներկայացնելով կինոստուդիայի կադրային իրավիճակն առաջարկեց կատարել համապատասխան կրճատումներ` նրանց կենսագրական տվյալներով, անգամ ներկայացնելով նախարարության հրամանի նախագիծը:

Կինեմատոգրաֆիայի նախարարությունը ՀԿ(բ)Կ Կենտկոմին էր ներկայացնում անգամ իր եռամսյակային և տարեկան գործողությունների պլանների կատարման հաշվետվությունը: Այսպես, օրինակ 1948թ. ապրիլի 28-ին:

Հետպատերազմյան առաջին հնգամյակի առավել հայտնի ֆիլմերից էր «Արարատյան դաշտի աղջիկը» կինոնկարը, որի ցուցադրությունը կինոթատրոններում սկսվել էր 1949թ. դեկտեմբերի 21-ից: Այս կինոնկարի կարևորության մասին էր արդեն իսկ վկայում 1950թ. հունվարի 11-ին Կինեմատոգրաֆիայի Ա.Շահինյանի զեկուցագիրը ՀԿ(բ)Կ Կենտկոմին:

Բավական է նշել, որ մինչև 1950թ. հունվարի 10-ը այս ֆիլմը միայն Երևանում դիտել էր 60 հազար մարդ: Ֆիլմի հաջողությունները իշխանությունները բացատրում էին հետևյալ կերպ. «Կոլխոզային աշխատանքի ճիշտ պատկերում, պայքար բերքատվության բարձրացման համար, կնոջ դերը սոցիալիստական շինարարության մեջ, մարդկանց վերադաստիարակության հարցը և հատկապես ֆիլմի երաժշտությունը, շատ լավ է օգտագործված Սովետական Հայաստանի բնությունը»: Միաժամանակ անհասկանալի էր համարվում հանրապետական մամուլի «քար լռությունը»:

Հետպատերազմյան տարիներին բնորոշ և առաջին հայացքից անհեթեթ թվացող այնպիսի մի հարց, ինչպիսին կինոթատրոններում էլեկտրաէներգիայի մատակարարման ընդհատումները, նույնպես գտնվում էր իշխանությունների ուշադրության կենտրոնում: Այդ մասին է վկայում Կինեմատոգրաֆիայի նախարարության 1950թ. փետրվարի 22-ի գրությունը ՀԿ(բ)Կ Կենտկոմին:

Խորհրդային հասարակարգին բնորոշ մի այնպիսի երևույթ, ինչպիսին անանուն դիմում-բողոքներն էին, հատուկ էր նաև կինոարտադրության ոլորտին: Այդպիսիք պարտադիր կարգով քննարկվում և արդյունքները զեկուցվում էին կուսակցական վերադասին: Նման օրինակ էր Կինեմատոգրաֆիայի նախարար Ա.Շահինյանի 1950թ. հունիսի 5-ի զեկուցագիրը ՀԿ(բ)Կ Կենտկոմի քարտուղար Զ.Գրիգորյանին:

Ընդունված կարգի համաձայն Երևանի կինոստուդիայի թեմատիկ պլանները նույնպես պետք է հաստատվեին կուսակցական վերադասի կողմից: Այսպես, 1950թ. հուլիսի 10-ին Ա.Շահինյանը Զ.Գրիգորյանին վավերացման համար ներկայացրեց 1951-1952թթ. պլանը` յուրաքանչյուր ֆիլմի հակիրճ հիմնավորմամբ:»

Շարունակել ընթերցումը

Հայաստան

Կինոարվեստը և Խորհրդային Հայաստանի իշխանությունների քաղաքականությունը 1945-1956 թթ.: Մաս 2

Հրապարակվել է

ԿինոՊրեսը շարունակում է «Կինոարվեստը և Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության իշխանությունների քաղաքականությունը 1945-1956 թթ.» հոդվածների շարքը, որոնցով հանդես է եկել Հայաստանի Ազգային Արխիվը ներկայացնելով դրանք «Բանբեր Հայաստանի արխիվներից» գիտահանրամատչելի հանդեսի ներգո: Գուցե մեր անցյալը օգնի հասկանալ ներկան և գտնել խնդիրների լուծման ճանապարհը:

«Կինոարվեստը և Խորհրդային Հայաստանի իշխանությունների քաղաքականությունը 1945-1956 թթ.: Մաս 1» կարդացեք այստեղ:

«Հետպատերազմյան առաջին տարիներին իշխանությունները լուրջ ուշադրություն էին դարձնում կադրերի հարցին՝ հատկապես չափազանց մեծ քանակի պատճառով: Այս հարցով առանձնակի շահագրգռված էին մոսկովյան պատկան մարմինները: Օրինակ, ԽՍՀՄ կինեմատոգրաֆիայի նախարարի տեղակալ Ն.Սակոնտիկովի 1948թ. հուլիսի 20-ին ՀԿ(բ)Կ Կենտկոմի կադրերի գծով քարտուղար Ա.Քոչինյանին ուղղած գրության մեջ սուր ձևով հենց այս հարցն առաջադրեց:

Նրա կարծիքով ՀԽՍՀ կիոֆիկացիայի և կինոսպասարկման վիճակը զգալիորեն վատթարացել էր կինոմատոգրաֆիայի նախարարության և կինոֆիկացիայի շրջանային բաժինների իրենց կոչմանը չհամապատասխանող բավականին մեծաքանակ ղեկավար կազմով: Մոսկովյան վերադասի ստուգումների արդյունքում բացահայտվել էր, որ կինոֆիկացման մարմինները լցված են անհրաժեշտ որակ ապահովել չկարողացող մարդկանցով, անգամ «գողերով և խաբեբաներով»:

Պատասխանում ընդունելով քննադատությունները նշվում էր, որ իրոք կինոցանցում աշխատում են ցածրորակ, քաղաքականապես չպատրաստված և գործնական հատկանիշներով իրենց կոչմանը չհամապատասխանող աշխատակիցներ: Արդյունքում փոխվել էր կինոֆիկացիայի վարչության պետը և կինեմատոգրաֆիայի նախարարի տեղակալը, շրջանային կինոբաժինների և կինոթատրոնների մեծ մասի ղեկավարները: ՀԿ(բ)Կ Կենտկոմի Կադրերի բաժինը ծրագիր էր իրականացնում նրանց «ստուգված, քաղաքականապես պատրաստված, կուլտուրական կադրերով» փոխարինելու համար:

1947թ. հոկտեմբերի 21-ին ՀԿ(բ)Կ Կենտկոմի Բյուրոն ընդունել էր «Գյուղական բնակչության կինոսպասարկման վիճակի մասին» որոշում, որի կատարման արդյունքների ընթացքն ամփոփվեց Բյուրոյի 1949թ. մայիսի 24-ի նոր որոշմամբ: Ի դեպ, այս նոր որոշման օրինակն ուղարկվել էր նաև ԽՍՀՄ Կինեմատոգրաֆիայի նախարարություն:

Բյուրոյի որոշման մեջ շեշտվում էր հանրապետության բնակչության կինոսպասարկման «ծայրահեղ անբավարար» վիճակը: ՀԽՍՀ Կինեմատոգրաֆիայի նախարարությունը քննադատվեց արտադրական պլանները պարբերաբար չկատարելու համար: Օրինակ, հաճախելիությունը կազմում էր ընդամենը 66,6 տոկոս, իսկ հավաքվող գումարը՝ 67 տոկոս: Առավել, քան վատթար էր կոլտնտեսային կինոսարքավորումների վիճակը՝ 139-ից 53-ը չէին աշխատում: Մի շարք շրջանների գյուղերում տարվա ընթացքում ոչ մի կինոնկար չէր ցուցադրվել: Այսինքն, Կինեմատոգրաֆիայի նախարարությունը փաստացիորեն չէր կատարել յուրաքանչյուր գյուղում ամսեկան 1-2 ֆիլմի պարտադիր ցուցադրման մասին բյուրոյի 1947թ. հոկտեմբերի 21-ի որոշումը: Բարձիթողի վիճակում էր շրջիկ կինոհարմարանքների վերանորոգման գործը:

Այս ամենի համար մեղադրվեց Կինեմատոգրաֆիայի նախարարությունը, որը չէր ապահովում կինոֆիկացման աշխատանքի ժամանակին և հստակ ղեկավարությունը, որովհետև բացակայում էր շրջանների առանձնահատկություններին համապատասխան աշխատանքի գործնական ծրագրավորում: Այս պարագան նշվեց նաև նախարարության կադրային քաղաքականության հարցում:

Այսուհանդերձ, Բյուրոն նախարարությանը խստորեն պարտավորեցրեց վճռական միջոցառումներ ձեռնարկել բնակչության կինոսպասարկման վիճակը արմատապես բարելավելու ուղղությամբ, ապահովել արտադրական պլաննների հարյուր տոկոսանոց կատարում, վերջ տալ աշխատանքի ձևական ծրագրավորման և սխալ հաշվառման «վտանգավոր պրակտիկային» և ելնել շրջանների կոնկրետ պայմաններից, պայքարել շահութաբերության համար: Նախարարության ապարատը պետք է նորացվեր որակյալ և փորձառու աշխատողներով, մեկամսյա ժամկետում պետք է գործեին անգործության մատնված կինոսարքավորումները:

Իրենց հերթին ֆինանսների նախարարությանը պարտավորեցրեցին ուժեղացնել կինոֆիկացիայի մարմինների նկատմամբ վերստուգման աշխատանքները, իսկ հանրապետական թերթերին էլ՝ պարբերաբար լուսաբանել և լայնորեն քարոզել խորհրդային ֆիլմերը:

Որոշ շրջկոմներ դատապարտվեցին կոմունիստական դաստիարակության գործում կինոյի կարևորագույն դերակատարման թերագնահատման համար: Ըստ այժմ, շրջանների ողջ բնակչության ընդգրկումը կինոցուցադրության ասպարեզում արդեն համարվեց կուսակցական աշխատանքի կարևորագույն խնդիր: Ավելին, բոլոր շրջկոմների քարտուղարներին հրահանգվեց անձամբ քննարկել և հաստատել շրջիկ կինոհարմարանքների ուղենիշը, բյուրոներում պարբերաբար լսելով շրջկինոբաժինների պետերի հաշվետվությունները:

Խիստ հանձնարարականներ տրվեց կինոթատրոնների տնօրենների և շրջկինոբաժինների պետերի քաղաքականապես գրագետ, կուլտուրական, որակյալ և մասսայական-կազմակերպչական աշխատանքի փորձ ունեցող աշխատողներով փոխարինելու վերաբերյալ: Աշխատանքից ազատվեց Կինեմատոգրաֆիայի նախարար Ս.Գասպարյանը՝ որպես ոլորտի ղեկավարումը չապահովող:

ԽՍՀՄ կինեմատոգրաֆիայի նախարարությունից խնդրվեց ավելացնել ՀԽՍՀ-ին տրամադրվող կինոնկարների պատճեների քանակը և Երևանի կինոստուդիային էլ թույլատրել չկրկնօրինակված ֆիլմերի համար հայերեն լեզվով բացատրական ժապավեններ թողարկել, և հաշվի առնելով ՀԽՍՀ-ում ադրբեջանական բնակչության առկայությունը՝ ուղղարկել ադրբեջաներեն լեզվով ֆիլմեր: Այս հարցերը ԽՍՀՄ կինեմատոգրաֆիայի նախարարության կողմից ամբողջությամբ լուծվեցին, ինչի մասին արդեն 1949թ. հունիսի 23-ին տեղեկացվեց Գր.Հարությունյանին:

Կարևորելով քաղաքական տեսանկյունից դեպուտատների տեղական խորհուրդների ընտրությունները Կինեմատոգրաֆիայի նախարարությունը 1947թ. նոյեմբերի 14-ին հատուկ հրամանով ծրագիր էր հաստատել այդ նպատակով բնակչության կինոսպասարկման ապահովման համար:

Մասնավորապես, նախատեսվում էր կինոն օգտագործել մասսայական-քաղաքական աշխատանքներում և զեկույցների, դասախոսությունների, զրույցների ժամանակ: Կինոթատրոնները պետք է «կուլտուրական վիճակի» բերվեին, գեղարվեստորեն ձևավորվեին և ապահովվեր ճակատների գովազդի բարձր որակ: Կուսակցական մարմինների ագիտ-քարոզչական բրիգադների կողմից անցկացվող միջոցառումները պարտադիր կերպով պետք է ապահովվեին շրջիկ կինոսարքավորումներով:

Խորհրդահայ կինոարվեստում տիրող անմխիթար իրավիճակում անհանգստացած էր նաև մոսկովյան վերադասը: ԽՍՀՄ Կինեմատոգրաֆիայի նախարար Ի.Բոլշակովը 1948թ. հունվարի 24-ին ՀԿ(բ)Կ Կենտկոմի և կառավարության ղեկավարներ Գր.Հարությունյանին և Ս.Կարապետյանին ուղղած նամակում բարձրացնում էր «Հայֆիլմ»-ի աշխատանքների բարելավման հարցը:

Նա առանձնապես անընդունելի էր համարում սցենարների ոլորտում տիրող անմխիթար վիճակը. «Հայաստանի գրողները չեն ստեղծել արտադրություն թողարկման համար պիտանի ոչ մի գրական կինոսցենար»: Մյուս կողմից, քննադատվում էր նաև նշանակալից միջոցներ ծախսելուց հետո եղած մի քանի սցենարների գաղափարա-գեղարվեստական տեսանկյունից թույլ լինելը: Այս ամենի արդյունքում փաստորեն կինոստուդիայի ստեղծագործական աշխատողների մեծ մասը երկար ժամանակ պարապուրդի մեջ էր գտնվում:»

Շարունակել ընթերցումը

Միացեք մեզ

Գովազդ

ԿինոՊրես Telegram

Գովազդ

Հարցում

Թրենդային

Copyright © 2019-2020 ԿինոՊրես

Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են ՀՀ օրենսդրությամբ:
Կայքի հրապարակումների մասնակի կամ ամբողջական օգտագործման ժամանակ հղումը կայքին պարտադիր է: Կայքում արտահայտված կարծիքները պարտադիր չէ, որ համընկնեն կայքի խմբագրության տեսակետի հետ: