ամն

Ռոբեր Գեդիկյանը նույն դերասանական խմբի հետ աշխատելու, հոսքային համակարգերի և Ֆրանսիայի ազգային կինոկետրոնի մասին

Mandatory Credit: Photo by CLAUDIO ONORATI/EPA-EFE/Shutterstock (10402226u) Robinson Stevenin, Lola Naymark, Jean-Pierre Darroussin, Anais Demoustier, French director Robert Guediguian, and actors Ariane Ascaride, Gerard Meylan and Gregoire Leprince-Ringuet arrive for the premiere of 'Gloria Mundi' during the 76th annual Venice International Film Festival, in Venice, Italy, 05 September 2019. The movie is presented in the official competition 'Venezia 76' at the festival running from 28 August to 07 September. Gloria Mundi - Premiere - 76th Venice Film Festival, Italy - 05 Sep 2019

Երբ Ռոբերտ Գեդիգյանը վերադարձավ Վենետիկի կինոփառատոն այս տարի, որպեսզի իր վերջին «Փառք ողջ Աշխարհին» ֆիլմի պրեմիերան, նա բերեց գրեթե նույն դերասանական կազմը, որը միացել էր նրան 2017-ի Վենետիկի փառատոնում իր նախորդ «Վիլլա» ֆիլմի ներկայցման ժամանակ: Դա պայմանավորված է նրանով, որ ֆրանսահայ ռեժիսորը տարիներ շարունակ սերտ խումբ է կազմել՝ նույն դերասանների հետ աշխատելով կրկին ու կրկին: Variety-ն Վենետիկում զրուցել է ռեժիսորի հետ իր կայուն աշխատակազմի եւ նրա մտքերը կինոարդյունաբերության վերջին միտումների մասին:

Ձեր նախորդ մի քանի ֆիլմերի համար դուք աշխատել եք գրեթե նույն դերասանական կազմի հետ: Դա մի փոքր անսովոր մոդել է ժամանակակից կինոարտադրության համար, ի՞նչ է այն տալիս ձեր աշխատանքներին:

Կարծես աշխատում եմ թատերախմբի հետ, իսկ ես այդ խմբի խոսնակն եմ: Ես վաղուց եմ ճանաչում այդ դերասաններին, ուստի նրանք ինձ պատմություններ են պատմում, եւ մենք շատ բան ենք կիսում միմյանց հետ: Ես գիտեմ աշխատհի, արվեստի, կինոյի եւ թատրոնի մասին նրանց տեսակետները, այնպես որ ես գրող եմ և գրում եմ: Իհարկե, դժվար կլիներ, եթե ամբողջ տարին միասին աշխատեինք, բայց դա այդպես չէ: Յուրաքանչյուր ոք ունի իր բազմազան ծրագրերը, եւ ժամանակ առ ժամանակ մենք հանդիպում ենք իմանալու, թե որտեղ ենք մենք եւ ինչ ենք մտածում մեր մասնագիտության մասին: Մենք խոսում ենք խաղաղության մասին և ժամանակակից քաղաքականության մասին, և այդպես մենք կառուցում ենք մեր ընդհանուր տունը:

Իմ ամբողջ աշխատանքը կարող է ընդհանրացվել ընդհանուր մտահոգությամբ՝ Ինչպես ապրել միասին, ինչպես ստեղծել հասարակություն, որը կարող է հաշտեցնել անհատական եւ կոլեկտիվ շահերը: Ես կոմունիստ եմ և միշտ էլ եղել եմ: Իմ ֆիլմերում ես փորձում եմ պատասխան տալ այն հարցերին, թե ինչպես ապրել միասին, ոչ թե միմյանց դեմ, այլ միմյանց հետ:

Այս ֆիլմը ունի ավելի մութ եզրեր, քան ձեր որոշ նախորդ աշխատանքները: Այն արտացոլո՞ւմ է ձեր խոսակցությունները ձեր խմբի հետ:

Պետք է նկարել և կատակերգություն և տրագեդիա: Երբեմն պետք է ներկայացնել աշխարհը այնպես ինչպես որ կա, երբերմն, այնպես ինչպես կարող է լինել: Երբ ցանկանում ես ցույց տալ աշխարհը այնպես, ինչպես կարող է այն լինել, դու նկրաում ես կատակերգություն: Ինձ դուր են գալիս երկուսն էլ, եւ ես կարծում եմ, որ երկուսն էլ անհրաժեշտ են: Կախված իմ տրամադրությունից, իմ վիճակից, իմ գրգռվածությունից, ես գրելու եմ այս կամ այն մեկը: Ես արել եմ մութ նախագծեր, ինչպիսին է «Փառք ողջ Աշխարհին», որոշ ավելի լավատեսական նախացծեր, ինչպիսին է «Վիլլան», եւ որոշ շատ զվարճալի բաներ մի քանի տարի առաջ: Գուցե ես պետք է նրանցից մեկը կրկին անեմ:

Դուք վերջերս բողոքում էիք Դոմինիկ Բութոնաի Ֆրանսիական Ազգային Կինոնեկտրոնի (CNC) ղեկավարի պաշտոնը զբաղեցնելու դեմ: Կարող եք բացատրել, ինչո՞ւ եք դեմ այդ նշանակմնաը:

Կինոկենտրոնի նոր ղեկավարը նախկինում կինոպրոդյուսեր էր: Մենք չենք վիճարկել այդ մարդուն, մենք վիճարկել ենք այն ճանապարհը, որով նա նշանակվել է: Նա Մակրոնի հետ եղել է հենց սկզբից, եւ այդպիսով ստացել է մրցանակ նրա աջակցության համար: Դա պրակտիկա է, որը մենք այնքան էլ չենք սիրում ամբողջ աշխարհում, բայց Ֆրանսիայում մենք դա ասում ենք բարձր եւ հստակ:

Ամեն դեպքում, CNC-ի ղեկավարը միայնակ չի որոշում ֆրանսիական կինոքաղաքականությունը: Կա Մշակույթի նախարարություն, Խորհրդարան, Հանրապետության Նախագահ. նրանք բոլորն էլ ձայնի իրավունք ունեն: Մշակույթը Ֆրանսիայում մնում է ինչ-որ պաշտպանված բան, բայց մենք պետք է զգույշ լինենք: Եթե Ֆրանսիան հատուկ վերաբերմունք ունի մշակույթի նկատմամբ, մասնավորապես, այն պատճառով, որ մարդիկ մշտապես պայքարում են բազմազանության որոշակի մակարդակ, արտադրվող ֆիլմերի քանակություն պահպանելու համար: Սակայն դա մշտական պայքար է: Եթե մենք թուլացնենք մեր զգոնությունը, մենք ապշած կլինենք նոր վտանգներով, ինչպիսիք են հոսքային հարթակները, որոնք կհանգեցնեն հեղինակի մահվան:

Ի՞նչ նկատի ունեք հեղինակի մահվան տակ:

Ֆիլմը կարող է ավելացվել Netflix-ի տվյալների բազայում, եւ ոչ ոք երբեք չի իմանա դրա մասին: Եվ երբ դուք առնչվոմ եք Netflix-ի աշխատանքին, դուք երբեք չգիտեք, թե ով է նկարել ֆիլմը, եւ նույնիսկ չեք էլ մտածի դրա մասին: Մարդիկ Սկորսեզեի օրինակն են բերում [ում «Իռլանդացին» ֆիլմը կթողարկվի Netflix-ում ավելի ուշ այս աշնանը], որպես հակընդդեմ, բայց Սկորսեզեն ծառ է, որը թաքցնում է մի ամբողջ անտառ, բացառություն, որը ապացուցում է կանոնը:

Ես ծնունդով կինոփառատոնի սերնդից եմ, որտեղ մամուլն իսկապես հետաքրքրվում էր ռեժիսորներով: Նրանք օգնում են հանրությանը կապել աշխատանքը արվեստագետների հետ, ովքեր ստեղծել են այն, եւ դրանով իսկ առաջ են մղում կինոյի դիցաբանությունը: Հարթակների վրա թողարկված ֆիլմերի հանդեպ նման ուշադրություն չի լինի: [Հարթակում] ֆիլմը ավելի շուտ բովանդակություն է, ապրանք, առանց հեղինակի կամ դրան կցված պատմության: Դա ինձ անհանգստացնում է: Ես վախենում եմ գեղարվեստական բազմազանությունից, եւ ես վախենում եմ ալգորիթմերից, որոնք ցանկանում են ստեղծել միատարր համ:

Ի՞նչ եք կարծում

0 points
Upvote Downvote

Հեղինակ՝ Սերգեյ Հովսեփյան

Գլխավոր խմբագիր: 2017 թվականին ավարտել եմ Սլավոնական համալսարանի ռեժիսուրայի բաժինը: Նույն ժամանակ ընդունվել եմ ՎԳԻԿ-ի պրոդյուսերական ֆակուլտետ: Աշխատել եմ «Նաիրի» կինոթատրոնում և տարբեր ռուսական կնոփառատոններում:

Դիտարկումները

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Բեռնել եւ hellip;

Բեռնել եւ hellip;

0

Comments

0 comments

Ատոմ Էգոյանի «Պատվավոր հյուր» ֆիլմը Վանկուվերի միջազգային կինոփառատոնի բացման ֆիլմ է լինելու

Արիանա Գրանդեն, Մայլի Սայրուսը եւ Լանա Դել Ռեյը «Չարլիի հրեշտակները» ֆիլմի սաունդթրեքի տեսահոլովակում