Connect with us

Գրախոսություն

Վենետիկ-2019` «Ես մեղադրում եմ». Դրեյֆուսի գործը

Հրապարակվել է

Ռոման Պոլանսկու մասին խոսում են ֆիլմերում (Տարանտինոյի «Մի անգամ Հոլիվուդում») եւ ֆիլմերից դուրս՝ իրական կյանքում։ Ռեժիսորի վերջին տասնամյակի գործունեությունը, այսինքն` վերջին մի քանի ֆիլմերը համարվում են մի փոքր անհարթ եւ միջանցիկ աշխատանքներ, որոնք, հավանաբար, լեգենդար «Դաշնակահար»-ից հետո նաեւ չեն արդարացնում լայն լսարանի սպասումները՝ «մի մարդու ողբերգություն» սյուժեի բացակայությամբ: Եվ ահա, մի շարք սարկաստիկ եւ սրամիտ դրամա-թրիլերներից հետո ռեժիսորը ստեղծում է եւս մեկ պատմական ֆիլմ՝ իրական դեպքերի հիման վրա: Սպա Ալֆրեդ Դրեյֆուսը եւ իր շուրջ ծավալվող դատական գործը մեծ աղմուկ եւ նշանակություն են ունեցել 19-րդ դարի վերջի եւ 20-րդ դարի սկզբի Եվրոպայի քաղաքական կյանքի վրա:

Պոլանսկու ֆիլմը սկսվում է Դրեյֆուսի (ճաղատ եւ բեղավոր Լուի Գարել) հանրային եւ նվաստացուցիչ կերպով կոչումից զրկմամբ. բարկացած ամբոխի եւ քմծիծաղող զինվորականների աչքի առջեւ ստորացված Դրեյֆուսը դողում է, սակայն պնդում, որ դավաճան չէ, եւ դատում են իրեն անարդար: Գնդապետ Մարի-Ժորժ Պիկարը (Ժան Դյուժարդեն) Գլխավոր շտաբում պաշտոն ստանալուց հետո հասկանում է, որ Դրեյֆուսն անմեղ է, եւ անարժան ու անարդար մնալու է Ֆրանսիական Գվիանայի Սատանայի կղզում։ Սակայն բարձրաստիճան պաշտոնյաներն ու նախարարները չեն ցանկանում առնչվել նոր սկանդալի հետ եւ փորձում են կոծկել սեփական անփույթ եւ ճակատագրական սխալի հետեւանքները:

Պոլանսկին վերարտադրել է ոչ միայն 19-րդ դարի Ֆրանսիայի կարեւորագույն, բախտորոշ ու օրհասական պատմություններից մեկը, այլ նաեւ խոսել պետական համակարգի` անդադար շարժման մեջ գտնվող, սրածայր եւ անխիղճ գիլիոտինի մասին, որը հնձում է իրեն անդուրեկան թվացող մարդկանց եւ ճակատագրերը: Ռետրո բացիկներ հիշեցնող բնապատկերները, շքեղ, ցածրահարկ տները, մթնոլորտային ինտերիերները եւ կինոերաժշտության հանրահայտ ու գերպահանջված կոմպոզիտոր Ալեքսանդր Դեսպլայի ֆոնային սաունդթրեքը պարուրում են առաջին իսկ վայրկյաններից՝ դարձնելով հանդիսատեսին դրամատիկ թրիլեր-հետաքննության մասնակից:

Մամուլի ասուլիսին ներկա գտնվող Գարելը սովորականից ավելի ջերմ էր եւ ակտիվ, կարծես, անկեղծ ուրախանալով եւ հպարտանալով ոչ տրիվիալ հերթական գեղեցկադեմ երիտասարդ հերոսին մարմնավորելու կապակցությամբ։ Եվ իսկապես, անգամ որոշակի հարցեր առաջացնող մազերի «գրիմն» ու հերոսի նախապատմության կցկտուր տեղեկությունը չեն խանգարում լիարժեք ապրումակցել նրան: Առանձնակի կարեւորության է արժանի Էմիլ Զոլյայի եւ այդ ժամանակաշրջանի մյուս` ինտելեկտուալ էլիտայի ներկայացուցիչների պատմության ներխուժումն ու միջամտումը, ինչը մամուլի համար անդրանիկ ցուցադրության ժամանակ արժանացել է կինոքննադատների եւ լրագրողների ծափողջույններին, ինչպես եւ ամբողջ ֆիլմը` ավարտվելուց վայրկյաններ անց:

Դեռ հայտնի չէ` կհայտնվի հայկական վարձույթում մաեստրո Պոլանսկու նոր ֆիլմը, թե` ոչ, այնպես որ, հեռանալով ռուսական վարձույթի տարբերակից` թարգմանենք ֆրանսիական բնօրինակ «J’accuse»-ը հայերեն եւ անվանենք այն «Ես մեղադրում եմ» (ռուսական տարբերակին հենվելով` կստանանք ավելի հստակ «Դրեյֆուսի գործը», իսկ անգլալեզու կինովարձույթի պարագայում այն դարձել է «Սպան եւ լրտեսը»):

Աղբյուր՝ BRAVO

Շարունակել ընթերցումը
Գովազդ
Մեկնաբանություններ

Գրախոսություն

«Երբ նրանք մեզ կտեսնեն». անարդարության չորս սերիա

Հրապարակվել է

Netflix-ի «Երբ նրանք մեզ կտեսնեն» սերիալը լույս է տեսել 2019 թ. մայիսին: Բոլորովին պատահաբար առընչվեցի՝ «Դիրք» (Pose) սերիալի դիտման ժամանակ: Սիրում եմ թեմաներ, որոնց մասին մարդիկ չեն սիրում խոսել, իսկ երբ այդ մասին սերիալներ կամ ֆիլմեր են նկարահանվում, ապա ես պարտավոր եմ դիտել:

Անկեղծ, շատ շատ շատ դժվար սերիալ է: Դուվերնեի պատմությունը բարդ է: Սերիալը հիմնված է իրական իրադարձությունների վրա: Հարլեմի հինգ աֆրոամերիկացի եւ մեքսիկացի դեռահաս դատապարտվել են ազատազրկման սպիտակ աղջկա դաժան բռնաբարության համար, որը նրանք չեն կատարել: Ընդամենը չորս սերիա: Բայց ի՜նչ բարձրակարգ չորս սերիա է նկարահանել Netflix-ը:

Սերիալը շատ կարճ է սյուժեի մեջ խորանալու համար: Յուրաքանչյուր սերիան տևում էր մեկ ժամից մինչև մեկ ու կես ժամ: Այդ մեկ սերիան նման չի Նեթֆլիքսի կողմից նկարահանված այլ սերիալների մեկ սերիայի: Այս սերիալում ուրախություն չկա: Այն սպանել են: Տխրությունը կլանում է հոգին իսկ անարդարությունը խեղդում է: Հենց առաջին սերիայից այդ երեխաների գլխին գործ են սարքում: Նույնիսկ, երբ ասում են «արջը չի երգում»՝ ոստիկանությունը փորձում էր ապացուցել հակառակը և երգացնել արջին:

Սեգրեգացիայի մասին ֆիլմերը հատուկ տեղ ունեն իմ ֆիլմադարանում: Ոմանք նշում են, որ սերիալը էլի «խեղճ սևամորթների և վատ սպիտակամորթների» մասին է պատմում: Ոչ: Այս սերիալը պատմում է երեխաների մասին: Ոստիկանությունը բռնել էր երեխաների, որոնք ընկերների հետ դուրս էին եկել կենտրոնական այգի զբոսնելու և հայտնվել էին ինչ-որ անհասկանալի խուճապի մեջ և բռնվել էին: Իսկ Կենտրոնական այգու ուրիշ հատվածում ոստիկանությունը գտել էր մի կնոջ ում բռնաբարել էին: Ու չունենալով ոչ մի ապացույց գործը կախեցին այդ երեխաների վրա: Նրանք 14-16 տարեկան էին: Իսկ գործողությունը ծավալվում էր 1989 թվականի Նյու Յորքում:

Չդիմանալով ճնշմանը ու հույզերիս և ստիպված էի դիտել այս սերիալը չորս օր: Չորս օր ես դիտում էի այն և լաց լինում: Նրանց մեջ չնկատեցին երեխա էակը՝ դարձնելով բռնաբարող: Նրանց հարցաքննում էի օրենքի խախտումով՝ ստիպում էին, ճնշում էին, շանտաժի էին ենթարկում: Ու էս պատմության ամենազավեշտալին այն էր, որ դու հասկանում ես, որ կոտրել են ոչ միայն այդ հինգ տղաների կյանքը, այլև նրանց ծնողների և բարեկամների: Նրանք ունեին անհավատալի կամքի ուժ և իրենց հանդեպ հավատք. նրանք չկոտրվեցին և չթողեցին, որ բանտը նրանց էությունը ոչնչացնի:

Այս սերիալը էնքան ուժ ունի, որ թողարկումից հետո գործը կրկին լսանելի դարձավ ու մեծ աղմուկ արեց: Լինդա Ֆայրշտեյնը՝ Մանհեթենի շրջանի դատախազության սեռական հանցագործությունների դեմ պայքարի բաժնի պետը, ով որոշեց տղաների ճակատագիրը, համացանցային հարձակումների ենթարկվեց: Իսկ 2020-ի մարտին նա դատի է տվել Netflix-ին և սերիալի հեղինակ և ռեժիսոր՝ Ավա Դուվերնեին: Բացի այդ, սերիալում տեղ են գտել արխիվային կադրեր, որոնց վրա պատկերված է Դոնալդ Թրամփը, բնականաբար, շատ վատ լույսի ներքո: 1989-ին նա գովազդային տեղ է գնել Նյու Յորքի մի քանի թերթերում՝ կոչ անելով քաղաքում վերականգնել մահապատիժը: Կազդե՞ն այդ կադրերը և իր խոսքերը նախագահական ընտրությունների արդյունքների վրա. ժամանակը ցույց կտա:

«Երբ նրանք մեզ կտեսնեն» կատարյալ անվանում է այս շարքի համար: Ինչ-որ չափ սերիալի մասին խոսում է իր հիասքանչ պաստառը: Նրանք տեսան երեխաների տեղը՝ սևամորթների ու որոշեցին դատել իրենց «վրեժ լուծելով այդ սպիտակամորթ կնոջ համար»: Սերիալը բացի ռասայական և կրոնական թեմաներից անդրադառնում է բանտից դուրս եկողների ապագային, սեռական փոքրամասնություններին: Վերջինը սևամորթների համար էլ ավելի կարևոր է, քան սպիտակամորթների համար, որովհետև իրենք իրենց մեջ ունեն խտրական վերաբերմունք, որը շատ հաճախ սպիտակամորթներին դժվար է հասկանալ և ընկալել:

Միակ բանը որ մնում է՝ մաղթել Նեթֆլիքսին հաջողություն դատարանում: Անարդարությունը չի կարող հաղթել:

Շարունակել ընթերցումը

Գրախոսություն

«Դեյվիդ Կոպերֆիլդի պատմությունը». Արմանդո Իանուչչիի լոնդոնյան կրկեսը

«Ստալինի մահը» ֆիլմի հեղինակը ներկայացնում է Դիքենսի նոր ոչ միանշանակ էկրանավորումը:

Հրապարակվել է

«Դեյվիդ Կոպերֆիլդի պատմությունը» հայկական վարձույթում կհայտնվի 2020 թվականի մայիսի 7-ին: Արմանդո Իանուչչիի կինոնկարի պրեմիերան կայացել է Տորոնտոյի փառատոնում: Հարկ է նշել, որ սա ոչ թե աճպարար Կոպերֆիլդի մասին պատմություն է, այլ Դիքենսի վեպի գլխավոր հերոսի մասին: Վեպի գործողությունը տեղի է ունենում 19-րդ դարի Անգլիայում։ Բայց ֆիլմում ամեն ինչ մի քիչ այլ կերպ է:

Դեւիդ Կոպերֆիլդի պատմությունը սկսվել է իրադարձություններից եռացող Լոնդոնում, որտեղ խառնվել էին մեծ գումարներ, նորաձեւ շրջաններ եւ բոլոր տեսակի ձեռներեցներ: Անամոթ երեխայից մինչեւ հայտնի գրող անցնելով՝ նա ամեն ինչի ձգտում էր եւ պատրաստ էր խելահեղության՝ հանուն սիրո: Սա մեծ չափով Չարլզ Դիքենսի ինքնակենսագրական վեպի էկրանավորումն է:

Եթե դիտարկենք պատմական ճշտության տեսանկյունից, ապա էկրանին ներկայացված շատ բան աբսուրդ կթվա: Նախ, Կոպերֆիլդին խաղում է Դև Պատելը՝ հնկական ծագումով բրիտանական դերասանը՝ հայտնի «Միլիոնատերը ետնախորշից»: Հետո փոխակերպվում են դասականի այլ կերպարները: Հարբեցող պարոն Ուիքֆիլդին խաղում է ասիացի Բենեդիկտ Վոնգը՝ անգլիացի հոնկոնգյան արմատներով: Բայց ֆիլմում նրա դուստր է հանդիսանում սեւամորթ դերասանուհի Ռոզալինդ Էլիզարը: Իսկ Նիգերիայում ծնված Նիկի Ամուկա-Բերդը կաթի պես սպիտակամորթի մայրն է: Դասական եվրոպական վեպը վերադաստիարակում է մեր աչքի առաջ եւ դառնում է միջազգային: Դիքենսի գաղափարը (յուրաքանչյուր մարդու մեջ ինչ-որ բացառիկ բան կա) ֆիլմը հասցնում է աբսոլյուտի՝ նրա հերոսները հատուկ են ոչ միայն ներսում, այլեւ արտաքինով:

Իանուչչին եւ նրա մշտական համահեղինակ Սայմոն Բլեքուելը սեփական կրկես են ստեղծում: Մեծահասակ Կոպերֆիլդը ֆլեշբեքների օգնությամբ ուղարկվում է գրեթե սեփական ծննդաբերությանը հետևելու: Երբ կերպարները սկսում են ինչ-որ բան հիշել, ինչ-որ տեղ կադրից դուրս կտտացնում է պրոյեկտորը, եւ նրանց աչքերի առջեւ սեւ ու սպիտակ քրոնիկ է երեւում: Դեկորացիաները փոխակերպվում են անմիջապես գործողության ընթացքում: Իր երեւակայության եւ հեգնանքի շնորհիվ Իանուչչին վերածվում է հուզիչ երկժամյա երաժշտական կատակերգության: Հերոսները հազվադեպ են երգում, բայց ռիթմն ու սյուժեի տրամաբանությունը հիշեցնում են մյուզիքլների մասին:

Իաննուչիի նոր ֆիլմը պարզապես սրտի մեջ բարության ուղղակի ներարկում է: Նրա բոլոր հերոսները թշվառ, տարօրինակ, անհաջողակ և պարզամիտ մարդիկ են: Բայց նրանց բարեկամությունից ծնվում է մի պատմություն, որը կարող է ոգեշնչել եւ մխիթարել:

Շարունակել ընթերցումը

Գրախոսություն

1917. անխնա ճշմարիտ, իրատեսական եւ շարունակական

Հրապարակվել է

Հունվարի 30-ին հայերենական վարձույթ է դուրս գալիս Սեմ Մենդեսի «1917» ռազմական դրաման: Կինեմատոգրաֆի ի հայտ գալուց ի վեր պատերազմի մասին շատ ֆիլմեր են նկարահանվել, բայց Սեմ Մենդեսի «1917» թարմ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս նորովի նայել Առաջին աշխարհամարտի սարսափներին:

Մինչեւ ՄԱԿ-ի եւ ՆԱՏՕ-ի ստեղծումը, էրցհերցոգ Ֆրանց Ֆերդինանդի սպանությունից շատ առաջ, որը իրադարձությունների շղթա էր առաջացրել, որոնց հետեւանքով աշխարհը ներգրավված էր ծանրագույն ռազմական հակամարտության մեջ, Արեւմուտքի երկրները գործում էին առաջին հերթին իրենց սեփական շահերից ելնելով: Նրանք երբեք չեն զոհաբերել իրենց ազգային շահերը հանուն ընդհանուր բարիքի: Այս առումով Առաջին համաշխարհային պատերազմը շատ առումներով համախմբեց Արեւմուտքին եւ դարձավ ժամանակակից հասարակության հիմքը:

George MacKay as Schofield in 1917, the new epic from Oscar®-winning filmmaker Sam Mendes.

«1917»-ի ստեղծման գաղափարը Մենդեսին հուշել են այն պատմություններով, որոնք իր պապը՝ հանգուցյալ Ալֆրեդ Հ. Մենդեսը, որը պատմել է Սեմին Առաջին համաշխարհային պատերազմին իր մասնակցության մասին որպես կրտսեր կապրալի, ինչպես նաեւ այն արտասովոր մարդկանց մասին, որոնց հետ նա հանդիպել է ծառայության ընթացքում: 1917 թվականին, երբ Ալֆրեդին զորակոչեցին Բրիտանական բանակ, նա 19 տարեկան էր:

Ֆիլմը պատմում է Ուիլյամ Սկոֆիլդի եւ Թոմ Բլեյքի՝ երկու կրտսեր կապրալների պատմությունը, որոնց հրամայել են հնարավորինս սեղմ ժամկետներում հատել թշնամու կողմից գրավված տարածքը եւ հարձակման չեղարկման մասին հրաման հասցնել գնդապետ Մաքքենզիին:

Դեվոնշիրյան գնդի գումարտակի հրամանատարը շատ շուտով 1600 զինվոր կուղարկի մարտի՝ հենց դեպի գերմանացիների որոգայթ, որոնք տակտիկապես նահանջել են Գինդենբուրգի նոր գծի մոտ եւ հրետանային կայանքների հետ սպասում են անգլիացիներին: Քանի որ հեռախոսագծերը կտրված էին, որոշվում է ուղարկել երկու զինվոր: Բլեյքի համար այս առաքելությունը ունի անձնական նշան, քանի որ այդ զորքում է ծառայում իր եղբայրը:

George MacKay as Schofield in 1917, the new epic from Oscar®-winning filmmaker Sam Mendes.

«1917»-ը մռայլ ճամփորդություն է կեղտոտ խրամատների միջով, որոնք պայթեցվել են, հողում փտող դիակներով լցված ձագարափոսեր, մեռած ձիերով կեղտոտ ջրով լցված խրամատներ, լքված թշնամու խրամատներ, որոնք լցված են հսկայական պարկուճներով և ավերված քաղաքներ… Ներկայության աներեւակայելի հզոր ազդեցությունը ձեռք է բերվում ոչ միայն մանրամասն նատուրալիզմի, այլեւ օպերատորի շքեղ աշխատանքի շնորհիվ, որը տեղի է ունենում մեկ երկար պլանով նկարահանման միջոցով. դինամիկ, բայց նրբորեն փոխելով անկյունները եւ հարմարվելով իրավիճակին, այնպես որ դուք զգում եք ձեզ ֆիլմի մի մաս:

George MacKay as Schofield in 1917, the new epic from Oscar®-winning filmmaker Sam Mendes.

«1917»-ը եզակի նմուշ է սուպերհերոսական աղետի մեջ կորած ինդուստրիայի համար: Հուզիչ և մթնոլորտային ֆիլմ իրական հերոսների մասին՝ յուրահատուկ մատուցմամբ, որն ընդլայնում է պատերազմի մասին ֆիլմի թիրախային լսարանի շրջանակները և պետք է դուր գա ոչ միայն թեմայի երկրպագուներին, այլև էսթետներին և դրամայի սիրահարներին:

Շարունակել ընթերցումը

Միացեք մեզ

Գովազդ

ԿինոՊրես Telegram

Գովազդ

Հարցում

Թրենդային

Copyright © 2019-2020 ԿինոՊրես

Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են ՀՀ օրենսդրությամբ:
Կայքի հրապարակումների մասնակի կամ ամբողջական օգտագործման ժամանակ հղումը կայքին պարտադիր է: Կայքում արտահայտված կարծիքները պարտադիր չէ, որ համընկնեն կայքի խմբագրության տեսակետի հետ: