Connect with us

Գրախոսություն

«Ford ընդդեմ Ferrari». գերարագ դրամա բարեկամության մասին, որը փոխել է մրցավազքի պատմությունը

Հրապարակվել է

Նոյեմբերի 14-ին հայկական կինոթատրոնների էկրաններին է բարձրանալու «Ford ընդդեմ Ferrari» ֆիլմը «Օսկար» մրցանակի հավակնորդ, «Սահմանը անցնելով» եւ «Լոգան» ֆիլմերի ռեժիսոր, փորձառու կինեմատոգրաֆիստ Ջեյմս Մենգոլդի կողմից. ֆիլմ, որը ոգեշնչված է իրական իրադարձություններով, դրամա բարեկամության ուժի մասին, որն ընդմիշտ փոխել է ավտոմրցարշավների պատմությունը:

Չնայած մրցակիցների բոլոր ջանքերին, Էնցո Ֆերարին միշտ հաղթող է դուրս եկել մրցավազքում: Ոչ պակաս հավակնոտ Հենրի Ֆորդը որոշել է վերջ դնել իր փառքին եւ, իր շուրջը համախմբելով ինքնավստահ ու լկտի կոնստրուկտորներին ու ինժեներներին, ստեղծել է այնպիսի մեքենա, որը կարող է հավասար մրցել իտալացու հետ: Լե Մանի ամենահեղինակավոր մրցապայքարում այս երկուսը կբախվեն կատաղի մենամարտում, բայց ում կողմից կլինի հաղթանակը՝ հանդգնությա՞ն, թե՞ փորձի, Ֆորդի՞, թե՞ Ֆերրարիի:

«Ford ընդդեմ Ferrari» հաղթանակի պատմություն է դառը նստվածքով, որը սովորել է հենց կյանքից: Գլխավոր դերերում են օսկարակիր Մեթ Դեյմոնն ու Քրիստիան Բեյլը: Մենգոլդի նկարահանող թիմում շատերը նախկինում համագործակցել են ռեժիսորի հետ, ինչպես օրինակ «Օսկար» մրցանակի հավակնորդ օպերատոր Ֆիդոն Պապամայկլը:

Սա ավտոսպորտի պատմության մեջ ամենասպասված դրվագներից մեկն էր՝ Քերոլ Շելբին, իր անսանձելի փորձարկող օդաչու Քեն Մայլզի հետ սերտ համագործակցությամբ, մշակում է սկզբունքորեն նոր ավտոմեքենա, որը 1966 թվականին շրջանցել է իտալացի լեգենդար Էնցո Ֆերրարիի մարզամեքենաները Լե Մանի 24-ժամյա մրցարշավում: Սա ոչ ստանդարտ մտածող մարդկանց թիմի պատմությունն է, ովքեր հաղթահարում են աներևակայելի խոչընդոտներ նպատակին հասնելու և իրենց ոչ սովորական սրամտության, վճռականության և կամքի ուժի շնորհիվ:

Քրիստիան Բեյլի դերասանական կարիերայում կա ոգոիով ուժեղ մի շարք հերոսներ. իրական մարդկանց խաղալով, լինի դա Դիկի Էկլունդը «Մարտիկ» սպորտային դրամայում կամ Դիկ Չեյնիի «Իշխանություն» բայոպիկում, նա հատկապես ուշադիր սուզվում է կերպարի մեջ, փոխանցելով իր կերպարների էությունը:

Միացեք մեր Telegram ալիքին և առաջինը ստացեք մեր նորությունները
Շարունակել ընթերցումը
Գովազդ
Մեկնաբանություններ

Գրախոսություն

«Ջրի տակ». երբ Ռիդլի Սքոթի Օտարը հայտնվում է Ջեյմս Քեմերոնի անդունդում

Հրապարակվել է

Հունվարի 23-ին հայկական կինոթատրոնների էկրաններին է դուրս գալիս «Ջրի տակ» (Undewater) սարսափ ֆիլմը, որտեղ ստորջրյա կայանի աշխատակիցների թիմը՝ Քրիսթեն Ստյուարտի գլխավորությամբ, թակարդում է հայտնվում կործանվող բազայի եւ անհայտ հրեշների միջեւ, որոնք ցանկանում են ուտել նրանց:

Ֆիլմի ընթացիկ հավաքները ԱՄՆ-ում (որտեղ ֆիլմը դուրս է եկել հունվարի 10-ին եւ ջախջախվել է քննադատների կողմից) արտացոլում են նկարի ձախողվածությունը: Բայց, եկեք չխոսենք փողերի մասին, այլ անցնենք ֆիլմին: Ֆիլմը կարելի է նկարագրել այսպես՝ Ռիդլի Սքոթի Օտարը հայտնվում է Ջեյմս Քեմերոնի անդունդում: Ընկերությունը չի թաքցնում այն փաստը, որ «Ջրի տակ» ժապավենը որոշակիորեն ընդօրինակում է վերոնշյալ ֆիլմերին: Արտադրողը ընդգծում է, որ «ներկայացնում է բոլորովին նոր հոյակապ կերպարների»:

Իսկզբանե անհասկանալի է ինու է արտադրողը ստում ֆիլմի նկարագրության մեջ նշելով, որ բազան վնասվում է երկրաշարջի պատճառով, իսկ հետո ցուցադրում է ստորջրյա Գոդզիլային: Անհասկանալի է, թե ինչում է կերպարների հոյակապությունը: Տասնամյակի լավագույն դերասանուհին սառեցված դեմքի արտահայտությամբ խաղում է ինչպես միշտ (բացառությամբ, երբ նա Չարլիի Հրեշտակ էր): Կա անփորձ պրակտիկանտ գիտնական Էմիլին (Ջեսիկա Հենվիկ), սեւամորթ Ռոդրիգոն (Մամուդու Ատի), որը չունի տարբերակիչ հատկություններ, բացի մաշկի գույնից: Կա նաեւ ծաղրածու Թի Ջեյ Միլլերը «Դեդփուլից», ինչպես միշտ խաղում է ինքն իրեն, մեկ թթու կատակ տալով մյուսի հետեւից, կապիտան Լյուսենը (Վենսան Կասել) եւ հավայան վերնաշապիկով մի տղա Սմիթ անունով (Ջոն Գալահեր կրտսերը): Բոլորը իսկական դատարկություն են, որոնք ամբողջ ճանապարհը ձանձրալի զրույցնե են վարում: Կերպարները ոչ մի կերպ չեն բացահայտվում:

Երկրաշարժային մղձավանջից հետո խումբը տարօրինակ արարած է հանդիպում: Սակայն եթե իրենք Ռիդլի Սքոթի «Օտարը» տեսած լինեին վաղուց հետույքները հեռու կտանեյին այդ բազայից: Սարսափելի այդ արարածը փոքրիկ Օտարի նոր տաբերակն էր ու տեսարանը բառացիորեն կրկնում էր Սքոթի ժապավենը: Ֆիլմի ընթացքում սցենարիստը չի պատասխանում նույնիսկ իր կերպարի կողմից իրավի հնչեցրաց հարցին՝ «Ինչո՞ւ են այս արարածները տեղակայվել այստեղ»: Մեզ չեն բացատրի որտեղից են հայտնվել այս արարածները, դրանք պարզապես գոյություն ունեն: Իբր գիտնականը մի խելացի բան է ասում, որ «հնարավոր է, ռեակտորի տաքությունից բարենպաստ պայմաններ են ստեղծվել» այս արարածների հայտնվելու համար:

«Ջրի տակ» ֆիլմի միակ մեսեջն էր, որ մարդիկ շատ հեռու են գնացել եւ օվկիանոսը նրանցից վրեժ է լուցում: Ֆիլմը չի կարողանում կողմնորոշվել. եթե սա աղետալի ֆիլմ է, որտեղ մարդիկ մահանում են տարբեր ավերածություններից, ապա հրեշների մասին թեման անտեղի է: Ամբողջ ֆիլմի ընթացքում անհնար է պարզ տեսնել այդ արարածներին: Նրանք միշտ շարժման մեջ են:

Շարունակել ընթերցումը

Գրախոսություն

«Հորիզոնին այդքան մոտ». բացառիկ պատմություն անհաղթահարելի հանգամանքների հետ բախվող մեծ սիրո մասին

Հրապարակվել է

«Հորիզոնին այդքան մոտ» գեռմանական ֆիլմը հանդիսանում է գերմանացի գրող Ջեսիկա Կոխի «Դենի» ինքնակենսագրական եռագրության առաջին մասը: Սերիայի բոլոր վեպերը բեսթսելեր են դարձել Գերմանիայում, եւ ահա արդեն գրական պատմությունը վերածվել է կինոֆիլմի:

Ռոմկոմի ռեժիսորն է Թիմ Տրախտեն, իսկ Կոխի վեպի սցենարը գրել է Արման Շրյոդերը։ Ֆիլմում գլխավոր դերերը կատարել են Յանիկ Շումանը (Դենի), Լունա Վեդլերը (Ջեսիկա) եւ Լուիզա Բեֆորտը (Թինա):

Նրանք միմյանց հանդիպեցին իրենց չափահաս կյանքի լուսաբացին, երբ զգացմունքները հաղթում էին վախերն ու հաղթահարում ցանկացած խոչընդոտներ։ Երիտասարդ սիրահարներն ամեն վայրկյան միասին էին, սակայն, սերն առաջին հայացքից չի կարող հավերժ տևել։

«Այդ ժամանակ ես չգիտեի, թե ինչ անկանխատեսելի կարող է լինել կյանքը, և որ խորը ցավն ու մեծ երջանկությունը կարող են այդքան մոտ լինել միմյանցից:»

Նկարն, ընդհանուր առմամբ, իրենից ներկայացնում է գեղեցիկ փաթեթավորմամբ եւ նույնատիպ միջուկով կոնֆետ: «Հորիզոնին այդքան մոտ» ֆիլմը իրականությանը մոտ հեքիաթացված ֆիլմ է: Վարդագույն խլիքները ամեն րոպե ծորում են էկրանի հակառակ կողմից: Այս անգամ պատմությունը մի քիչ այլ տեսք ունի՝ հիվանդ է տղան, աղջիկը տեղը չի գտնում:

Վերջերս շատ էին այս տիպի ֆիլմերը, հատկապես «Վոլգա» ընկերության կողմից՝ «Հետո», «Նրանց բաժանում է հինգ քայլ», հիմա «Հորիզոնին այդքան մոտ»: Եթե «Հետոն» անիմաստ ֆիլմ էր, ապա երկրորդը մելոդրամաների շարքում լավ տեղ է ամրագրել: «Հորիզոնին այդքան մոտ» ֆիլմը ավելի շատ նվիրված է վարդագույն խլինքների լղոզմանը… ու հա մի քանի բառով նկարագրում են թե ինչով է տարբերվում ՁԻԱՀ-ը ՄԻԱՎ-ից: Գուցե ֆիլմը ավելի ուժեղ լիներ, եթե ինչ-որ չափով նվիրված լիներ այդ թեմային, սակայն մենք տեսնում ենք երիտասարդների վազվզոցը ու անտեղի հրճվանքը:

Կարող եք գրկել ձեր ընկերուհուն կամ ընկերոջը և փորձել մի կաթիլ արցունք թափել կինոթատրոններում հունվարի 23-ից

Շարունակել ընթերցումը

Գրախոսություն

«Ատլանտիկա». դեբյուտային աշխատանք մահացած աֆրիկյան միգրանտների, սիրո եւ օվկիանոսի մասին

Ուրվականներ-օվկիանոս-աղջիկ, կամ ինչու պետք է դիտել խորհրդավոր Սենեգալի մասին նոր առեղծվածային առակը:

Հրապարակվել է

«Ատլանտիկան» ծագումով սենեգալցի ֆրանսուհի Մաթի Դիոպի դեբյուտային լիամետրաժ ֆիլմն է: Դիոպը հայտնի է իր 2013 թվականի «Հազար արեւ» վավերագրական աշխատանքով, «Տուկի Բուկի» ֆիլմի ծերացած հերոսի մասին, որը նկարահանվել է նրա հարազատ քեռի՝ Ջիբրիլ Դիոպ Մամբեթին: Նա հայտնի է նաեւ Կլեր Դենիի «Ռոմայի 35 ոտնաթաթը» ֆիլմում գլխավոր դերակատարմամբ:

Ֆիլմը Կաննի կինոփառատոնի կարեւորությամբ երկրորդ մրցանակն է ստացել՝ վերցնելով հիմնական մրցույթի գրան պրին: Գլխավոր մրցանակը բաժին է հասել Պոն Ջուն Հոյի «Մակաբույծները» կինոնկարին: Եվ ահա Հարավկորեական նոր հրաշքի հաղթական վարձույթից հետո հերթը հասել է համարձակ կինոռեժիսոր Դիոպին, որը վարձույթ դուրս կգա միայն երեք երկրներում՝ Ֆրանսիայում, Բելգիայում եւ Ռուսաստանում, մնացած տարածքներում տարածմամբ կզբաղվի Netflix-ը:

Դակար քաղաքի արվարձաններից մեկում հսկայական ապակե երկնաքեր է կառուցվում: Բանվորներն արդեն ամիսներ շարունակ չեն ստանում խոստացված գումարը: Շինարարներից մեկը՝ երիտասարդ տղա Սուլեյմանը, սիրահարված է տեղի գեղեցկուհի Ադային, որն արդեն պսակված է հարուստ փեսացուի հետ, սակայն այֆոնին եւ Իսպանիա մեկնելու հեռանկարին գերադասում է երիտասարդ բանվորի սերը: Չնայած դրան, Սուլեյմանը այլ բանվորների հետ կորոշի լքել հայրենի Սենեգալը Հին Աշխարհում ավելի լավ կյանք գտնելու համար:

Եթե «Ատլանտիկան» դիտարկենք Կաննի համար սովորական դարձած մուլտիկուլտուրալիզմի տեսանկյունից, ապա Դիոպի ֆիլմը միայն ընդհանուր գծերով է տեղավորվում այդ օրակարգի մեջ, թեեւ այդ ուղղության հիմնական նշաններն առկա են: Սա սյուժեի նախադրյալն է համատեքստում, որը լավ ծանոթ է ռեժիսորին ներսից, ֆիլմում ոչ պրոֆեսիոնալ դերասանների օգտագործումը, մարդկային արժեքները դուրս մղող բուրժուական արժեքների քննադատությունը: Դրա հետ մեկտեղ, Դիոպն իր ֆիլմը կառուցում է բանաստեղծական ոճով՝ պատմելով դիցաբանական սյուժեն՝ Պենելոպեն, որը սպասում է իր փեսացուին, որը նվաստացնում է եւ հանդիմանում հասարակ տղայի հանդեպ սիրո համար:

«Ատլանտիկայում» կա համաշխարհային առասպելական բանահյուսությանը հատուկ ձգտում՝ արդարությունը վերականգնելու կողմնակի ուժերի միջամտության միջոցով: Իրականում միստիկան, իսկ ավելի ճիշտ, ծովում զոհված միգրանտների հոգիների տեղափոխումն իրենց կանանց մարմին, այստեղ երկակի դեր է կատարում՝ մի կողմից ուրվականները կանանց կերպարի մեջ գալիս են վերցնելու իրավամբ իրենց պատկանող գումարները, որոնք գրպանել է շինարարության տերը, մյուս կողմից, միայն այս առեղծվածային ենթադրություն է հնարավոր դարձնում արդարության վերականգնումը սենեգալցի աշխատողների համար:

«Ատլանտիկայի» գրեթե բոլոր արական կերպարները արտահայտում են իրենց կամ ուրիշների հետ կառուցողական երկխոսություն վարելու անկարողությունը: «Ատլանտիկայի» տղամարդկանց աշխարհը ապարդյուն փորձում է հաստատվել կանանց աշխարհի վրա: «Ատլանտիկան» առանց չափազանցության կանանց կինոնկար է, որը ստեղծվել է հիմնականում կանանց կողմից: Դիոպից բացի, ֆիլմի օպերատոր է հանդես եկել Քլեր Մաթոնը, որը նաեւ նկարահանել է մեկ այլ ֆեմինիստական ֆիլմ՝ «Աղջկա դիմանկարը կրակի մեջ», որն այս տարի ցուցադրվել է Կաննի մրցութային ծրագրում: Ֆաթիմա Ալ Քադրին, որը դակարցի է եւ Դիոպի մտերիմ ընկերուհին, ձայնագրել է անհավանական ազդեցություն սաունդթրեք, որը համարձակորեն արդարացնում է «Ատլանտիկայի» բոլոր մոգական ենթադրությունները:

Ֆիլմում ֆեմինիզմը բացահայտվում է ոչ թե ցույցի միջոցով, որոնք հիմնավորում են խոստումները, ինչպես «այդ կինը կարողացել է», այլ բնական լակոնիկ պատկերավորությամբ: Ֆիլմի բոլոր հերոսուհիները չափազանց բնորոշ են եւ արխետիպիկ են, բայց միեւնույն ժամանակ իրական են եւ ներկայացված են այսօրվա համատեքստում: Կարելի է ասել, որ Դիոպը շարունակում է նույն գիծը, որը հիմնադրել են դեռ նեոռեալիստները, մասնավորապես Վիսկոնտին իր «Երկիրը դողում է» ֆիլմում, որտեղ սիցիլիական Աչիտեցիների եւ այնտեղ ապրող ձկնորսների կոլորիտն ու ֆակտուրան փոխանցում էին ոչ միայն կոնկրետ տեղանքի, այլ նաև արտաքին աշխարհի խնդիրները՝ անձնական կյանքը իր խնդիրներով դարձնելով ընդհանուր սեփականություն:

Հեղինակ՝ Ալեքսեյ Վոլչանսկի
«ԿինոՊրես»

Շարունակել ընթերցումը
Գովազդ

Թրենդային

Գովազդ

Հարցում

Հունվարի ո՞ր ֆիլմն եք սպասում:

View Results

Loading ... Loading ...

Թրենդային

Copyright © 2019 ԿինոՊրես

Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են ՀՀ օրենսդրությամբ:
Կայքի հրապարակումների մասնակի կամ ամբողջական օգտագործման ժամանակ հղումը կայքին պարտադիր է: