Տարիներ առաջ, բրիտանացի կոմպոզիտոր, սըր Էնդրյու Լլոյդ Ուեբերը, հիմնվելով Նոբելյան մրցանակակիր, մոդերնիստ գրող և դրամատուրգ Թոմաս Էլիոթի բանաստեղծությունների «կենդանական» շարքի վրա, ստեղծում է Բրոդվեյի պատմության մեջ ամենահաջողակ և հանրահայտ մյուզիքլներից մեկը՝ «Կատուներ»-ը։
Տարիներ անց, մեկ այլ հաջողակ բրիտանացի՝ օսկարակիր ռեժիսոր Թոմ Հուպերը, Universal ստուդիայի շնորհիվ, բեմադրում է դասական մյուզիքլը՝ վերածելով 27 երաժշտական համարից և երկու ակտից բաղկացած ստեղծագործությունը գրեթե երկու ժամանոց գիշերային ատրակցիոնի։
Ֆիլմային «Կատուներ»-ը ստացվել են ոչ միանշանակ և խիստ հակասական. համացանցում հայտնված առաջին իսկ թրեյլերից հետո, ամերիկյան (և որոշ չափով նաև համաշխարհային) Twitter-ը բարձրացրեց բողոքի և տարակուսանքի ալիք։ Ֆիլմային կերպարներն այնքան անբնական անտրոպոմորֆ համակարգչային են, որ կոտրում են կինոէֆեկտի զգացողությունն ու ստեղծում ավելի շուտ վիրտուալ իրականության տպավորություն։ Եթե «Ավատարի», «Մատանիների տիրակալ»-ի Գոլումի կամ «Կապիկների մոլորակի» պարագայում հանդիսատեսի առջև բացվում է նորաստեղծ էակ, իր ինքնուրույն և հստակ ուրվագծված դիմախաղով, վերջնական և ամբողջական արտաքին տեսքով, ապա Հուպերի կատուները նման են անավարտ և կիսամարդկային-կիսակենդանական արարածների, որոնք չեն ներշնչում կինոտրամադրության պատշաճ չափաքանակի վստահություն։
Սակայն եթե կինոդիտման ժամանակ հանդիսատեսի աչքը որոշ չափով կարող է սովորել հակասական (և գուցե վանող) էմոցիաներ առաջացնող համակարգչային գրաֆիկային, ապա ոչ հստակ մշակված սյուժետային նարատիվը և դերասանների իրարամերժ վոկալային տվյալների հետ մերվելը ավելի բարդ է։
Սկսենք դերասանական թիմից։ Բրիտանաամերիկյան փրոդաքշնը գլխավոր դերերը մարմնավորելու համար հրավիրել է ինչպես հայտնի և կոմերցիոն շուկայում կարևոր որմնախորշ զբաղեցնող երգիչների (Թեյլոր Սվիֆթ, Ջենիֆեր Հադսոն, Ջեյսոն Դերուլո), այդպես էլ կինոշուկայում դեռևս ոչ մեծ փորձ ունեցող նորեկների (Ֆրանչեսկա Հեյվորդ, Լորի Դևիդսոն) և նրանց կողքին շարել սիրված և հարգված պոպուլյար դերասանների՝ թեկուզ և տարբեր «տրամաչափի» (Ջուդի Դենչ, Իդրիս Էլբա, Ռեբել Ուիլսոն, Յան Մաքկելեն, Ջեյմս Քորդեն): Արդյունքում ստացվում է, որ դերասանական գործունեությամբ զբաղվող երգչուհի Ջենիֆեր Հադսոնը խիստ տարբերվում և ակնհայտ աչքի է ընկնում իր փայլուն վոկալային տվյալներով, մինչ բրիտանական կինոինդուստրիայի հսկաներ Ջուդի Դենչն ու Յան Մաքկելենը, որոնք համարվում են իրենց սերնդի լավագույնները դերասանները, զգալիորեն զիջում են երաժշտական տեսանկյունից։ Թեյլոր Սվիֆթի և վերոհիշյալ Դենչի առկայությունը նույն ստեղծագործության մեջ թե՛ երգեցողական, և թե՛ դերասանական տեսանկյուններից խիստ իրարամերժ է, ոչ հարմոնիկ և ստեղծում է զգալի դիսբալանս։
Բացի դրանից, եթե մյուզիքլի պարագայում իրար կողք կողքի խիտ շարված երաժշտական համարները և գրեթե առանց որևէ կինեմատոգրաֆիկ լուծումների ստեղծված պատմությունը տրամաբանական է, ապա ֆիլմի պարագայում պահանջվում է թռուցիկ, բայց որևէ նախապատմական կամ համարները միավորող ակնարկ։ Առաջին իսկ րոպեներից պատմության գլխավոր հերոսուհու՝ փողոցում հայտնված Վիկտորիա կատվի (Ֆրանչեսկա Հեյվորդ) պատմությունը կինոդրամատուրգիայի առումով հում է և թերի: Հանդիսատեսը տեսնում է կատվային իրականությունը հենց այս հերոսի աչքերով, սակայն չի բացահայտում իրեն մինչև վերջ։ Սցենարական տեսանկյունից անհեթեթ է թվում նաև գլխավոր չարագործ Մաքավիթիի (Իդրիս Էլբա) սյուժետային գիծը. անհասկանալի է, թե որտեղից է նա ստացել իր մոգական ուժը, ինչի համար է պայքարում կատվային պարահանդեսում հաղթող ճանաչվելու համար և ինչին է պետք կատվային դրախտ ընկնելը։ Նաև անհասկանալի է, թե որտեղ են տեղափոխվում Մաքավիթին և Բոմբալուրինան (Սվիֆթ), երբ հայտնաբերում են Դյութերոնոմիի (Դենչ) կորուստը։
Եթե այդ հարցերի պատասխանները ակնհայտ են և չունեն երկրորդ շերտի կամ որոշակի տրամաբանության կամ նախապատմության կարիք, ապա մեր առջև պարզապես կինոֆորմատին մաքսիմալ մոտ ստեղծված մյուզիքլ է, բայց ոչ առանձին և ինքնուրույն ֆիլմ արտադրություն։ Չկան երաժշտական համարների արանքում որևէ ծուղակ-բանալիներ, որոնք կարող են տրամադրել հանդիսատեսին կինեմատոգրաֆիկ ալիքի, ամեն ինչ շատ պլակատային է, բեմական և մյուզիքլի ակադեմիկ ոճին մոտ՝ օլդ-սքուլային։
Հնաոճ մթնոլորտը և բեմանկարչական ռետրո տրամադրությունը, հավանաբար, միակ էլեմենտներն են, որոնք քիչ թե շատ հաջողվել են տաղանդավոր ռեժիսոր Թոմ Հուփերի և իր թիմի մոտ, և դե, իհարկե, երգերից շատերը, այն էլ կատարված թիմային երգչախմբի կողմից, մխրճվում են ենթագիտակցության մեջ և անգամ գլխուղեղում, սակայն վերջինս տեղի է ունենում գրեթե քառասունամյա բնօրինակ ստեղծագործության երաժշտական հիմքի շնորհիվ։ Շնորհակալություն Էնդրու Լլոյդ Ուեբերին։
«Կատուներ» ֆիլմը ցուցադրվում է կինոթատրոններում դեկտեմբերի 26-ից:
