Ֆիլմը նկարահանվել է իրական պատմության մոտիվներով՝ 1922 թվականին արիստոկրատուհի և գրականագետ Վիտա Սեքվիլ-Ուեսթը ծանոթացել է գրող Վիրջինիա Վուլֆի հետ: Քայքայվող բարոյականության, փայլուն ջազի և մաքսանենգ ալկոհոլի դարաշրջանում, աշխարհիկ գրող Վիտա Սեքվիլ-Ուեսթը ծանոթանում է «գրականության թագուհու» Վիրջինիա Վուլֆի հետ: Բուռն դիմակայությունը վերաճում է փոխադարձ համակրանքի, իսկ համակրանքը՝ գլխապտույտ սիրավեպի, որը ցնցելու է բարձրագույն հասարակությանը եւ ընդմիշտ փոխելու է նրանց կյանքը: Ֆիլմի համաշխարհային պրեմիերան կայացել է 2018 թվականին Տորոնտոյի կինոփառատոնում:
Վիրջինիա Վուլֆը խորհրդավոր կին է եւ անհավատալի ճակատագրով հիանալի գրող է: Ողբերգական իրականությունը մշտապես վախեցրել է նրան ողջ կյանքի ընթացքում, լրջորեն թուլացրել են նրա հոգեկանը: Այս ամենը, ի վերջո, հանգեցրել է տխուր արդյունքի: Նա որոշել է ճակատագրական արարք կատարել՝ գրպանները քարերով լցնելով եւ երկար սպասված հանգստի հետեւից նետվեց Օուս գետի խորքը: Նա ընդամենը հիսուն ինը տարեկան էր:
Վիտա Սեքվիլ-Ուեսթը հայտնի անգլիացի գրող է, որի ստեղծագործությունները մեծ ժողովրդականություն էին վայելում 20-րդ դարի 20-ական թվականներին: Կինը համատեղել է ինչպես փխրունությունը, այնպես էլ դիմացկունությունը, իսկ տղամարդկանց հագուստ կրելով՝ շոկի մեջ է գցել բարձրագույն հասարակությանը: Աղջկա կենսագրությունում ներկա են եղել սիրային կապեր երկու սեռերի ներկայացուցիչների հետ:
Աղջիկները բացարձակապես ոչինչ չի ամաչեցրել, նույնիսկ ամուսինների ներկայությունը, որոնց հանդեպ զգացմունքները վաղուց հանգել են: Հարաբերությունները տեւել են ավելի քան 10 տարի, իսկ սիրային նամակները չէին կարող փոխանցել փոխհարաբերությունների առանձնահատկությունները այդ նշանավոր անձանց միջեւ: Կանայք այնքան էին հիանում միմյանց տաղանդներով, որ սիրային հարաբերությունների ավարտից հետո լավ ընկերուհիներ մնացին: Գրողների միջև կապի սկսվելուց վեց տարի անց Վուլֆը գրել է «Օրլանդո» գիրքը, գլխավոր հերոսուհու բնույթն ու արտաքին տեսքը լիովին դուրս են գրվել սիրեցյալի կերպարից:
Ջեմա Արտերտոնի կատարմամբ Վիտան գրգռում է, զայրացնում է, նրա գոռոզությունը նյարդայնացնում է ինչպես հեռուստադիտողին, այնպես էլ կինոնկարի հերոսներին: Էլիզաբեթ Դեբիկին պատկերել է զարմանալի Վիրջինիաին, որն ապրել է երկու աշխարհների միջեւ եւ իրականությունը ընկալել է ոչ այնպես, ինչպես բոլորը: Նրա խոսելաձևը յուրահատուկ էր, իսկ աշխարհի ընկալումը տարբերվող. նա ուզում էր զգալ ամեն ինչ: Գրողին միշտ անհրաժեշտ է վերապրել այն, ինչի մասին Նա գրելու է՝ «Օրլանդոն» Վիտայի ընկալումն է:
