Երբ Ռոբերտ Գեդիգյանը վերադարձավ Վենետիկի կինոփառատոն այս տարի, որպեսզի իր վերջին «Փառք ողջ Աշխարհին» ֆիլմի պրեմիերան, նա բերեց գրեթե նույն դերասանական կազմը, որը միացել էր նրան 2017-ի Վենետիկի փառատոնում իր նախորդ «Վիլլա» ֆիլմի ներկայցման ժամանակ: Դա պայմանավորված է նրանով, որ ֆրանսահայ ռեժիսորը տարիներ շարունակ սերտ խումբ է կազմել՝ նույն դերասանների հետ աշխատելով կրկին ու կրկին: Variety-ն Վենետիկում զրուցել է ռեժիսորի հետ իր կայուն աշխատակազմի եւ նրա մտքերը կինոարդյունաբերության վերջին միտումների մասին:
Ձեր նախորդ մի քանի ֆիլմերի համար դուք աշխատել եք գրեթե նույն դերասանական կազմի հետ: Դա մի փոքր անսովոր մոդել է ժամանակակից կինոարտադրության համար, ի՞նչ է այն տալիս ձեր աշխատանքներին:
Կարծես աշխատում եմ թատերախմբի հետ, իսկ ես այդ խմբի խոսնակն եմ: Ես վաղուց եմ ճանաչում այդ դերասաններին, ուստի նրանք ինձ պատմություններ են պատմում, եւ մենք շատ բան ենք կիսում միմյանց հետ: Ես գիտեմ աշխատհի, արվեստի, կինոյի եւ թատրոնի մասին նրանց տեսակետները, այնպես որ ես գրող եմ և գրում եմ: Իհարկե, դժվար կլիներ, եթե ամբողջ տարին միասին աշխատեինք, բայց դա այդպես չէ: Յուրաքանչյուր ոք ունի իր բազմազան ծրագրերը, եւ ժամանակ առ ժամանակ մենք հանդիպում ենք իմանալու, թե որտեղ ենք մենք եւ ինչ ենք մտածում մեր մասնագիտության մասին: Մենք խոսում ենք խաղաղության մասին և ժամանակակից քաղաքականության մասին, և այդպես մենք կառուցում ենք մեր ընդհանուր տունը:
Իմ ամբողջ աշխատանքը կարող է ընդհանրացվել ընդհանուր մտահոգությամբ՝ Ինչպես ապրել միասին, ինչպես ստեղծել հասարակություն, որը կարող է հաշտեցնել անհատական եւ կոլեկտիվ շահերը: Ես կոմունիստ եմ և միշտ էլ եղել եմ: Իմ ֆիլմերում ես փորձում եմ պատասխան տալ այն հարցերին, թե ինչպես ապրել միասին, ոչ թե միմյանց դեմ, այլ միմյանց հետ:
Այս ֆիլմը ունի ավելի մութ եզրեր, քան ձեր որոշ նախորդ աշխատանքները: Այն արտացոլո՞ւմ է ձեր խոսակցությունները ձեր խմբի հետ:
Պետք է նկարել և կատակերգություն և տրագեդիա: Երբեմն պետք է ներկայացնել աշխարհը այնպես ինչպես որ կա, երբերմն, այնպես ինչպես կարող է լինել: Երբ ցանկանում ես ցույց տալ աշխարհը այնպես, ինչպես կարող է այն լինել, դու նկրաում ես կատակերգություն: Ինձ դուր են գալիս երկուսն էլ, եւ ես կարծում եմ, որ երկուսն էլ անհրաժեշտ են: Կախված իմ տրամադրությունից, իմ վիճակից, իմ գրգռվածությունից, ես գրելու եմ այս կամ այն մեկը: Ես արել եմ մութ նախագծեր, ինչպիսին է «Փառք ողջ Աշխարհին», որոշ ավելի լավատեսական նախացծեր, ինչպիսին է «Վիլլան», եւ որոշ շատ զվարճալի բաներ մի քանի տարի առաջ: Գուցե ես պետք է նրանցից մեկը կրկին անեմ:
Դուք վերջերս բողոքում էիք Դոմինիկ Բութոնաի Ֆրանսիական Ազգային Կինոնեկտրոնի (CNC) ղեկավարի պաշտոնը զբաղեցնելու դեմ: Կարող եք բացատրել, ինչո՞ւ եք դեմ այդ նշանակմնաը:
Կինոկենտրոնի նոր ղեկավարը նախկինում կինոպրոդյուսեր էր: Մենք չենք վիճարկել այդ մարդուն, մենք վիճարկել ենք այն ճանապարհը, որով նա նշանակվել է: Նա Մակրոնի հետ եղել է հենց սկզբից, եւ այդպիսով ստացել է մրցանակ նրա աջակցության համար: Դա պրակտիկա է, որը մենք այնքան էլ չենք սիրում ամբողջ աշխարհում, բայց Ֆրանսիայում մենք դա ասում ենք բարձր եւ հստակ:
Ամեն դեպքում, CNC-ի ղեկավարը միայնակ չի որոշում ֆրանսիական կինոքաղաքականությունը: Կա Մշակույթի նախարարություն, Խորհրդարան, Հանրապետության Նախագահ. նրանք բոլորն էլ ձայնի իրավունք ունեն: Մշակույթը Ֆրանսիայում մնում է ինչ-որ պաշտպանված բան, բայց մենք պետք է զգույշ լինենք: Եթե Ֆրանսիան հատուկ վերաբերմունք ունի մշակույթի նկատմամբ, մասնավորապես, այն պատճառով, որ մարդիկ մշտապես պայքարում են բազմազանության որոշակի մակարդակ, արտադրվող ֆիլմերի քանակություն պահպանելու համար: Սակայն դա մշտական պայքար է: Եթե մենք թուլացնենք մեր զգոնությունը, մենք ապշած կլինենք նոր վտանգներով, ինչպիսիք են հոսքային հարթակները, որոնք կհանգեցնեն հեղինակի մահվան:
Ի՞նչ նկատի ունեք հեղինակի մահվան տակ:
Ֆիլմը կարող է ավելացվել Netflix-ի տվյալների բազայում, եւ ոչ ոք երբեք չի իմանա դրա մասին: Եվ երբ դուք առնչվոմ եք Netflix-ի աշխատանքին, դուք երբեք չգիտեք, թե ով է նկարել ֆիլմը, եւ նույնիսկ չեք էլ մտածի դրա մասին: Մարդիկ Սկորսեզեի օրինակն են բերում [ում «Իռլանդացին» ֆիլմը կթողարկվի Netflix-ում ավելի ուշ այս աշնանը], որպես հակընդդեմ, բայց Սկորսեզեն ծառ է, որը թաքցնում է մի ամբողջ անտառ, բացառություն, որը ապացուցում է կանոնը:
Ես ծնունդով կինոփառատոնի սերնդից եմ, որտեղ մամուլն իսկապես հետաքրքրվում էր ռեժիսորներով: Նրանք օգնում են հանրությանը կապել աշխատանքը արվեստագետների հետ, ովքեր ստեղծել են այն, եւ դրանով իսկ առաջ են մղում կինոյի դիցաբանությունը: Հարթակների վրա թողարկված ֆիլմերի հանդեպ նման ուշադրություն չի լինի: [Հարթակում] ֆիլմը ավելի շուտ բովանդակություն է, ապրանք, առանց հեղինակի կամ դրան կցված պատմության: Դա ինձ անհանգստացնում է: Ես վախենում եմ գեղարվեստական բազմազանությունից, եւ ես վախենում եմ ալգորիթմերից, որոնք ցանկանում են ստեղծել միատարր համ:
