Հունվարի 1-ից հայկական կինոթատրոններում մեկնարկում է «Ներխուժում» ֆանտաստիկ բլոքբասթերը: Չնայած Ֆյոդոր Բոնդարչուկի խոստմանը, որ «Ներխուժումը» ամբողջովին նոր պատմություն կունենա անփոփոխ հերոսների հետ, դա չի պաշտպանել ֆիլմը սովորական անճշտությունների, սցենարային ենթադրությունների եւ կեղծիքների հավաքածուից, որոնք մեծապես փչացրել են նախորդ ֆիլմի տպավորությունը: Բայց մի շարք արժանիքների դեպքում, որոնք նկարն ուներ, դա փոխհատուցվում էր, ի վերջո, Բոնդարչուկը նկարահանել է մի քանի ռուսական բլոկբաստերներից մեկը, որը նվիրված էր այլմոլորակային ներխուժման թեմային, բացի այդ, ֆիլմում գլխավոր դերը տրվում էր կին կերպարին, եւ, իհարկե, տեխնիկական ասպեկտներով ֆիլմը ոչինչով չէր զիջում արտասահմանյան նմանակներին:
Բոնդարչուկը կրկին ստեղծել է դիտարժան կինոատտրակցիոն, որտեղ գլխավոր հերոսները ստիպված կլինեն պայքարել իրենց սիրո համար իսկական համաշխարհային ջրհեղեղի սպառնալիքի դեմ, որը կազմակերպել են տիեզերքից ժամանած այցելուները, բայց ինչպես ասում են՝ սերը չի խորտակվում եւ կրակի մեջ չի այրվում, ուստի ճիշտ ընտրությունը կկատարեն նրանք, ովքեր կվստահեն զգացմունքներին եւ ամեն ինչ կանեն իրենց սիրելիներին փրկելու համար:
Ֆիլմի սյուժեի համաձայն՝ Չերտանովոյում տիեզերանավի ընկնելու պահից անցել է ուղիղ երեք տարի: Ինչպես եւ սպասվում էր, Յուլիա Լեբեդեւան (Իրինա Սթարշենբաում), որը շփման մեջ է մտել այլմոլորակայինի Հեկոնի (Ռինալ Մուհամետովի) հետ, հետազոտությունների օբյեկտ է դառնում Պաշտպանության նախարարության փակ լաբորատորիաներում: Սակայն նրա կարողությունների սահմանները շարունակում են զգալ ոչ միայն գիտնականները, այլեւ նրա հարազատները:
Եթե «Ձգողականության» մեջ միայն հակադրվում էին երկրացիների եւ այլմոլորակային ցեղի մտածելակերպը, ապա «Ներխուժման» առանցքային կետը երկրային տեխնոլոգիաների խոցելիությունն է այլմոլորակայինների զարգացած արհեստական ինտելեկտի առջեւ: Ֆիլմում բարձրացվող տեղեկատվական տեխնոլոգիաների անվտանգության թեմաներն ու ԶԼՄ-ներում տեղեկատվության ոչ հավաստի մատուցումը հատկապես զավեշտալի են թվում մի երկրում, որտեղ առանց որեւէ այլմոլորակային սպառնալիքի, ընդունվել են «սուվերեն ինտերնետի» եւ «Յարովայայի փաթեթի» մասին վիճելի օրենքներ, ինչը չի կարող չհանգեցնել այն մտքին, որ Ռուսաստանի պաշտոնյաները նախապես պատրաստվել են տիեզերքից ապագա ներխուժման:
Այն տեսարաններում, որտեղ այլմոլորակային տեխնոլոգիաների ազդեցության տակ «Ռոսիա» հեռուստաընկերությունների եթերացանց են թափանցում հաղորդավարների թվային նմանակները, նայվում են ոչ թե որպես ֆանտաստիկ ենթադրություն, այլ իրականության կոպիտ արձանագրում, չէ որ նույն Սերգեյ Բրիլևի՝ ՎԳՏՌԿ հեռուստահաղորդավարը, ով «Ներխուժման» մեջ է հայտնվել ինքն իր դերում, համար ավելի լավ բացատրություն չես գտնի, ի վերջո, ով կարող է էկրանից անհեթեթ բաներ խոսել իր տեղը, եթե ոչ հատուկ ստեղծված արհեստական ինտելեկտի խամաճիկ: Իրինա Սթարշենբաումի հերոսուհուն շատ ավելի հարմար է լինել աշխարհիկ կին, որը երթեւեկում է նախագահական Aurus Senat-ով, քան 25-ամյա դպրոցականը Չերտանովոյից, եւ դրա հետ չես վիճի:
Շատերը 2017-ը հիշում են ոչ միայն սփիներներով, ավերիչ տորնադոյով եւ Օքսիմիրոնի և Գնոյնիի միջև բաթլով, այլեւ առավել հիշարժան համացանցային «Սա մեր երկիրն է!» մեմով: Հետաքրքիր է, թե ինչ մեմերով է հիշվելու սիքվելը, հնարավոր է, Հեկոնի հայտարարությամբ այն մասին, որ ինքը պատրաստ է կոռուպցիոն սխեման պղտորել, եւ որ իր հայրենակիցների վերաբնակեցման ծրագրի աջակցությամբ, Երկրի վրա արդեն կա իր տունն ու բոստանը Կուշելովոյում:
Չնայած տպավորիչ մակարդակին հասնելու, զինված ուժերի օգտագործման քարտ բլանշի, առաջադեմ հատուկ էֆեկտների եւ տեղ-տեղ զվարճալի կատակների՝ «Ներխուժումը» ավելի հաջող տպավորություն է թողնում կոմերցիոն սիքվելի տեսանկյունից, քան ավարտված պատմության, որը ցանկանում ես կրկին վերանայել, ոչ թե Badcomedian-ի վերանայման մեջ, ակնհայտ սյուժետային անհամապատասխանությունների որոնման համար, այլ սեփական հաճույքի համար:
Հեղինակ՝ Ալեքսեյ Վոլչանսկի
«ԿինոՊրես»
