Հայաստանյան կինովարձույթ է դուրս եկել Capcom ընկերության հանրահայտ տեսախաղի նոր էկրանավորումը՝ «Street Fighter»-ը։ Կիտաո Սակուրայի ռեժիսորական աշխատանքը, որի արտադրական բյուջեն կազմել է 82 միլիոն դոլար, առանձնանում է բավական ներկայացուցչական դերասանական կազմով։ Գլխավոր դերերում են Էնդրյու Կոջին, Նոա Սենտինեոն և Քալինա Լիանը, իսկ նրանց միացել են Ջեյսոն Մոմոան, ռեփեր 50 Cent-ը, ըմբշամարտիկ Ռոման Ռեյնսը և Դեյվիդ Դասթմալչյանը։
«Street Fighter»-ի թողած առաջին և, թերևս, ամենաուժեղ տպավորությունը չափազանց թանկարժեք, բայց այդպես էլ չկայացած պոռնոֆիլմի զգացողությունն է։ Այս համեմատության պատճառը ոչ այնքան ֆիլմի սեռական ենթատեքստն է, որքան դրա համատարած արհեստականությունը։ Չափազանցված զգեստները, ցուցադրական սեքսուալությունը, արևելյան մշակույթների մակերեսային ոճավորումները և գրոտեսկային կերպարները ստեղծում են թանկարժեք դիմակահանդեսի տպավորություն։ Եթե Marvel-ի ֆիլմերում անգամ գերբնական ունակություններով օժտված հերոսները կարողանում են համոզիչ ներկայություն ունենալ էկրանին, ապա այստեղ նույնիսկ սովորական մարտարվեստի վարպետներն են անհավանական թվում։ Իրավիճակը չեն փրկում նաև ոչ այնքան հաջողված տեսողական էֆեկտները։
Սյուժետային առումով ֆիլմը հետևում է զանգվածային հանդիսատեսի համար նախատեսված մարտաֆիլմերի ծանոթ բանաձևին՝ մարտեր, դավադրություններ, անսպասելի բացահայտումներ և հումոր։ Սեռական ենթատեքստով որոշ կատակներ բավական տեղին են և ժամանակ առ ժամանակ թեթևացնում են ընդհանուր մթնոլորտը։ Ֆիլմին հաջողվում է նաև պահպանել որոշակի լարվածություն, սակայն կերպարների նկատմամբ հուզական կապ այդպես էլ չի ձևավորվում։ Շուրջ երկու ժամ տևողությամբ պատմությունն աստիճանաբար վերածվում է անվերջ շրջադարձերի շղթայի, երբ հանդիսատեսն արդեն սպասում է ավարտին, մինչդեռ հեղինակները շարունակում են նոր հանգամանքներ ներմուծել՝ ակնհայտորեն նախապատրաստելով հնարավոր շարունակության հիմքը։
Այս ամենի մեջ առանձնապես տպավորիչ են անիմացիոն ներդիրները։ Գունային լուծումներով, շարժման արտահայտչականությամբ և գեղարվեստական ամբողջականությամբ դրանք երբեմն գերազանցում են խաղարկային հատվածների գրեթե բոլոր տեսողական ձեռքբերումները։ Հենց այս դրվագներում է զգացվում սկզբնաղբյուր տեսախաղի գեղագիտությունը, որը ֆիլմի մնացած հատվածում հաճախ խեղդվում է արհեստական զգեստների և ոչ համոզիչ բեմադրական լուծումների ներքո։ Ակամա հարց է առաջանում՝ արդյոք «Street Fighter»-ը շատ ավելի հաջողված չէր լինի լիամետրաժ անիմեի ձևաչափում։
Հոկտեմբերի 24-ի դրությամբ ֆիլմի համաշխարհային կինովարձութային հասույթը հասել է շուրջ 58,4 միլիոն դոլարի՝ դեռևս զիջելով արտադրական բյուջեին։ Թեև կինովարձույթը շարունակվում է, ստեղծագործական առումով արդյունքն արդեն թույլ է տալիս որոշակի եզրակացություն անել։ «Street Fighter»-ը հերթական օրինակն է, թե ինչպես կարելի է ճանաչելի ապրանքանիշը, աստղային կազմն ու տասնյակ միլիոնավոր դոլարները միավորել մեկ նախագծում՝ այդպես էլ չստեղծելով համոզիչ կինոաշխարհ։ Արդյունքում՝ գեղեցիկ անիմացիոն պահերով ընդմիջվող, աղմկոտ և թանկարժեք դիմակահանդես, որն ավելի շուտ հիշեցնում է չկայացած պոռնոֆիլմ, քան մարտարվեստի մասին լիարժեք տեսարժան կինոնկար։
