Երկու ընտանիք ապրում են հարեւանության, սիրո եւ լիակատար ներդաշնակության մթնոլորթում՝ ընտանիքների մայրերը, Էլիզը եւ Սելինը, միմյանց կոչում են լավագույն ընկերուհիներ, նրանց երեխաները՝ Տեոն եւ Մաքսիմը զվարճանում են բակում, իսկ հայրերը միասին աշխատում են: Նրանց քաղքամերձային իդիլիան կոտրում է Մաքսիմի մահը. նա ընկել է պատուհանից, իսկ Էլիսը չի կարողացել ոչ փրկել նրան, ոչ էլ կանչել նրա մոր՝ Սելինին: Նա հիմա մեղադրում է Էլիսին, իսկ վերջինս ընկնում է ծանր պարանոյայի մեջ՝ մտածելով, որ խեղջ մայրը կցանկանա իր որդուն խլել նրանից: Հարաբերությունները թեժանում են, վախերն առաջադիմում են, եւ արդեն անհասկանալի է՝ կամ Սելինը իսկապես բարդ ծրագիր է պատրաստում հարեւան ընտանիքի ոչնչացման համար, կամ Էլիզն աստիճանաբար խելագարվում է անհիմն ֆոբիաների ներքո:
Եթե դուք գոնե մի քիչ հետեւում եք կինոմարկետինգային նորաձեւությանը, ապա հաստատ գիտեք, որ մեր ժամանակներում յուրաքանչյուր երկրորդ հորրորը քինգյան է, իսկ յուրաքանչյուր առաջին թրիլլեր հիչկոկյան: Ռեժիսորներն իրենք հաճախ այդ մասին նույնիսկ չեն էլ կասկածում. ժանրային ու անվանական պիտակները կախում են առանց իմացության ՝ չմտածելով, որ նրանք գուցե ընդհանրապես սիրո մասին բարի մելոդրամա են նկարահանել: Այնուամենայնիվ, յուրաքանչյուր օրինաչափություն ունի իր բացառությունները, եւ «Մայրական բնազդ»-ի հեղինակ Օլիվյե Մասե-Դեպասը թվում է, որ երկար ժամանակ առաջին հեղինակն է, ով սասպենսի արքայի ժառանգությանը դիմում է միանգամայն միտումնավոր եւ բացահայտ:
Նա, օրինակ, առանց ամաչելու դնում է իր ֆիլմը՝ պարանոիդալ վախերի եւ այլ փսիխոզների ստանդարտ հավաքածուով բուլվարային պատմությունը արեւոտ վաթսունականների, «Փսիխո» եւ «Մարնի» ֆիլմերի կողք կողքի: Այս ժամանակավոր հեռանկարը «Մայրական բնազդում» հազիվ թե արդարացված է եւ աշխատում է բացառապես հարգանքի տուրք մատուցելու համար, սակայն, կռահել, որ էկրանին 60-ականներն են, ավելի հեշտ է տեքստային սինոփսիսի միջոցով, քան անմիջապես ֆիլմից:
«Մայրական բնազդը», սկզբունքորեն աշխատում է ունիվերսալ վախերի եւ արխետիպերի, ընտանեկան վնասվածքների հետ, որոնք ավելի կամ պակաս հասկանալի են աշխարհի ցանկացած անկյունում: Եվ աշխատում է միանգամայն հմտորեն: Մասե-Դեպասը իսկապես գործում է հիչկոկյան ոճով, ընտրելով բարդ թեմա (քիչ թե շատ մեկ հարազատ երեխայի կորուստ) եւ, հատկապես, առանց ռեֆլեքսինգի, վերածելով ծանոթ, բայց դեռ ոչ հնացած արահետների ժանրային միահյուսման:
Բայց այս ամենը վերաբերում է տեքստին, իսկ հենց «Մայրական բնազդը» չոր սցենարներից անցնում է ինչ-որ տեսողական արտահայտչականություն, այդ նույն «հիչքոքի» կարիքը սկսվում է խիզդտ զգացվել: Յուրաքանչյուր հաջող կադրին այստեղ գալիս է հինգ տեսարան, որը նկարահանվել է չափազանց ձանձրալի «ութնյակներով» ՝ մոնտաժային խառնակչություններով «Բոհեմական ռապսոդիայի» վատագույն տեսարանների ոգով, այնպիսի տիպիկ կոմերցիոն փայլ է, որն ավելի շատ մոտ է այդ սիրո մասին բարի մելոդրամային, քան դաժան ընտանեկան թրիլերին: Չնայած այն հանգամանքին, որ ֆիլմը գեղեցիկ է եւ երաժշտությունով ճիշտ ընդգծված, այն չի առաջացնում թրիլլերին բնորոշ զգացմունք, միայն տարակուսանք:
