Ճապոնիայում արդեն երկրորդ ամիսն անընդմեջ անձրեւ է գալիս, իսկ տասնվեցամյա Մորիշիմա գավառական տղան փախչում է տնից եւ ուղեւորվում Տոկիո՝ նոր կյանք սկսելու համար: Իհարկե, այս նոր կյանքը վերածվում է ինտերնետում ֆրիլանսինգի մշտական որոնման եւ սննդի վրա ամոթալի խնայողության: Նման խնայողության շրջանակներում Մորիշիման, օրինակ, երեք օր շարունակ տեղական Մակդոնալդսում միայն ջուր է վերցնում եւ ծանոթանում է տեղական աշխատակցուհու՝ Ամանոյի հետ: Աղջիկը կաշկանդված է մոտավորապես նույն տարիքային դրամական հանգամանքներով, բայց, այնուամենայնիվ, մեր հերոսին Բիգմակով հյուրասիրում է սեփական հաշվով: Պարզվում է, նա ոչ միայն պուպուշիկ աղջիկ է, որին հեշտ է սիրահարվել, այլեւ իսկական փրկություն է. թեև կարճ ժամանակով, բայց նա կարողանում է արևային եղանակ առաջացնել: Մորիշիման այս հարցում հեռանկարային գաղափար է տեսնում ստարտափի համար և արագ հայտարարություն է տալիս ծառայությունների կայքում:
Ճապոնացիները միայնակ մարդկանց ժողովուրդ են, որոնք պատմականորեն տարօրինակ անցում են ապրել ռազմատենչ կայսրությունից դեպի անզեն խաղաղասեր ազգ՝ ուրիշի պետության հովանու ներքո: Մի դեռահասի դիրքը, որը միայնակ է մնացել անձրեւոտ մայրաքաղաքի մեջ մեծահասակների խնդիրներով, վատ փոխաբերություն չէ Ծագող Արեւի երկրի ցանկացած բնակչի համար: Ընդ որում, հայտնի չէ, թե որն է ճապոնական գեղարվեստական ստեղծագործությունների տարօրինակ պոռթկուն հուզականության գաղտնիքը. կամ արդյոք դրանց հեղինակները վերընթերցել են Ստանիսլավսկուն եւ որոշել, որ հենց այդպես պետք է խաղալ՝ նույնիսկ համապատասխան զգացմունքներ չունենալով, կամ արդյոք դա կայսերական ժամանակների եւ ճապոնական թատրոնի ծննդյան գենետիկ հիշողությունն է; կամ ճապոնացին, իրոք, ողջ կյանքի ընդացքում զգում է տրամադրություն տատանումները ինպես հղիության ժամանակ, բայց, ի վերջո, ավանդույթը ճապոնական կինոյի եւ անիմացիայի, ավանդույթը գեղարվեստական պատմածից արդեն պատկերացնել առանց ռեզոնանսային հուզականության կերպարների, որոնցով այնքան էլ հեշտ չէ գերել արեւմտյան կամ հայկական հանդիսատեսին:
«Եղանակի զավակները» ամբողջությամբ տեղակայված է այս հարթության վրա. սա շատ գեղեցիկ, շատ զգայուն, բայց երբեմն անտանելի անիմե է: Չնայած այն սկսվում է որպես երկու դեռահասների համատեղ ձեռնարկության պատմություն, այս ամենը արագ եւ սպասելի կերպով անցնում է Ճապոնիայի խորտակվող մայրաքաղաքի մեջտեղում սիրո եւ անձնազոհության մասին սրտաճմլիկ էպոսի մեջ: Արեւելյան անիմացիայի որակը, ուշադրությունը մանրուքների, լույսի եւ ստվերի խաղի վրա, շարունակում է պահել ամբողջ աշխարհը լուռ նախանձության մեջ, իսկ սաունդթրեքը լուռ սարսափի մեջ: «Քո անունը» անիմացիոն աշխատանքն պատմելու ավելի չափված ու զուսպ ոճ ուներ, ինչով չի կարող պարծենալ Մակոտո Սինկայի նոր աշխատանքը: Եերեք տարի անց նույն պատմությունը ներկայացվում է արդեն նոր պատյանով և էմոցիոնալ նոր երանգներով, եւ փորձում է նույն հաջողությունը ունենալ:
