#metoo-ն դարձել է մեր կյանքի մի մաս, իսկ կինեմատոգրաֆը դարձել է ոգեշնչման հիմնական աղբյուր եւ հիմնական զենք: Խորհուրդ ենք տալիս դիտել կամ վերանայել ոգեշնչող ֆիլմեր այն մասին, թե ինչպես են կանայք կարողացել իրենց համար անբարենպաստ իրավիճակը վերածել շահեկան իրավիճակի, որովհետեւ պարզապես հոգնել են լռել:
«Կինը» (2017)
Կանանց համբերության սահմանների մասին պատմող ոչ աղմկահարույց դրամա. 40 տարի շարունակ Ջոանը հանճարեղ վեպեր է գրում, իսկ նրա ամուսինը՝ Ջոնը, դրանք ներկայացնում է որպես իր աշխատանքը: Ընդ որում, մինչ Ջոանը նստած է ձեռագրի վրա, Ջոնը ճաշ է պատրաստում, լվացքով է զբաղվում եւ խնամում է երեխային, ինչպես նաեւ սիրուհիներ է պահում: Ամեն ինչ փոխվում է այն բանից հետո, երբ Ջոնին պարգեւատրում են Նոբելյան մրցանակով. այժմ նրա նեղացած կինը պատրաստվում է ամբողջ աշխարհին պատմել ճշմարտությունը: «Կինը» Բերգմանից ինչ-որ բան ունի, համենայնդեպս, հենց «Տեսարաններ ամուսնական կյանքից» ֆիլմով է ոգեշնչվել իր աշխատանքում ռեժիսոր Բյորն Ռունգեն: Իսկ «Կնոջ» մեջ Գլեն Քլոուզը հիանալի դեր ունի՝ նա գրեթե երբեք զգացմունքների ազատություն չի տալիս եւ այստեղ խաղում է միայն աչքերով՝ նրանց մեջ եւ ցավ, եւ տխրություն, եւ չիրականացված հավակնություններ կտեսնեք: Արտասահմանցի հանդիսատեսը ֆիլմը անվանել է #MeToo դարաշրջանի իդեալական պատկեր: Ֆիլմը, իհարկե, տեղավորվում է համաշխարհային թրենդում, բայց իրականում խոսում է շատ ավելի հիմնարար խնդիրների մասին: Օրինակ՝ «Ստոկհոլմի համախտանիշի» մասին:
«Արյունոտ գագաթ» (2015)
Գիլյերմո դել Տորոյի ֆիլմը հարգանքի տուրք է գոթական սարսափազդու պատմություններին: Ամեն ինչ սկսվում է այսպես. գունատ գեղեցկուհին (Միա Վասիկովսկա) ամուսնանում է խորհրդավոր արիստոկրատի (Թոմ Հիդելսթոն) հետ եւ սկսում է ապրել քաղաքի եզրին գտնվող մեծ սարսափելի տանը: Չնայած այն փստին, որ աղջիկը վախեցած է եւ, որ նրան ուրվական է հետապնդում, ամուսինը շարունակում է պնդել, որ ամեն ինչ ընթանում է ըստ պլանի և, որ աղջիկը պարզապես չափազանց նյարդայնանում է: «Արյունոտ գագաթում» հետաքրքիր է այն, որ Վասիկովսկայի հերոսուհուն այստեղ ճնշում է ոչ միայն ամուսինը, այլեւ նրա քույրը (Ջեսիկա Չեսթեյն), որն ավելի սարսափելի է, քան թվում է սկզբում: Դել Տորոն ամեն ինչ անում է, որպեսզի հանդիսատեսն իրեն զգա ճնշված հերոսուհու տեղում, որը ոչ միայն տնից է կենդանի է դուրս գալիս, այլեւ մնում է պլյուսի մեջ՝ իր բարդ փորձի մասին գրելով բեսթսելեր-գիրք:
«Մեծ աչքեր» (2014)
1950-ականների Ամերիկայում հենց Մարգարեթ Քինն էր նկարում հայտնի դարձած նկարները, որոնք պատկերում էին մեծ աչքերով երեխաներին, բայց աշխարհն այդ մասին չգիտեր: Բոլորը կարծում էին, որ դա անում էր նրա ամուսինը՝ Ուոլթերը (Քրիստոֆ Վալց), հմայիչ խաբեբան: Նա տարիներ շարունակ կնոջ աշխատանքները ներկայացնում էր որպես իր սեփական աշխատանք (ի դեպ, գործերը վաճառվում էին միլիոնավոր տպաքանակով) հիմնավորելով, որ կին նկարիչներին ոչ ոք չի գնում: Թիմ Բարթոնը կարող էր նկարահանել ստանդարտ ֆիլմ գրագողության մասին եւ թե ինչպես է ուժեղ կինը տառապում անարդարությունից, բայց «Մեծ աչքերը» շատ ավելի խելացի են. ֆիլմը կենտրոնանում է Մարգարեթի բարոյական վիճակի մանրամասների վրա, որն այնքան դժգոհ է տեղի ունեցածից, որ սկսում է դանդաղ խելագարվել: Տեսողականորեն կատարյալ ֆիլմ՝ Էմի Ադամսի ուժեղ դերակատարմամբ, որը նրան «Ոսկե Գլոբուս» է բերել: Քինը, ի դեպ, ողջ և առողջ է (նա այժմ 92 տարեկան է) եւ նույնիսկ հայտնվում է ֆիլմի տեսարաններից մեկում:
«Գազային լույս» (1944)
Ինգրիդ Բերգմանի մասնակցությամբ դասական սեւ եւ սպիտակ ֆիլմը գրեթե «վտանգի տակ գտնվող կանանց» մասին նկարների նախահայրն է: Պոլան երիտասարդ եւ զգայուն ժառանգորդ է, տեղափոխվում է մի տուն, որտեղ սպանել էին նրա մորաքրոջը: Նա սկսում է խելագարվել: Թեեւ շատ շուտով պարզվում է, որ դա ոչ թե նա է խելագարվում, այլ նրա նենգ ամուսինը ամեն ինչ անում է, որպեսզի Պոլան իրեն խելագար զգա, գնա հիվանդանոց, եւ նա ստանա ամեն ինչ: Ֆիլմի անվանումից տեղի է ունեցել «գազլայթինգ» եզրույթը. դա այնպիսի հոգեբանական բռնություն է, որը ստիպում է մարդուն կասկածել իր համարժեքությանը: Մատների արանքով մի՛ նայեք «Գազային լույսի» վրա միայն այն պատճառով, որ ֆիլմը հին է. այն հիանալի է նայում եւ հիմա:
Կոլետ (2018)
Կոլետը գրող է, որը 1948 թվականին առաջադրվել է գրականության Նոբելյան մրցանակի եւ ընդհանրապես իր ժամանակի մեծ կին է՝ Գոնկուրյան ակադեմիայի նախագահ, Կոկտոյի ընկերուհին եւ Ֆրանսիայի ամենահայտնի մշակութային գործիչներից մեկը: «Կոլետը» պատմում է իր երիտասարդ տարիների մասին, այն ժամանակ նա ամուսնացել էր միջակ գրողի, որը նրա գրքերը ներկայացնում էր հանրությանը որպես սեփական աշխատանք (մինչեւ նրա համբերությունը չպայթեց): Ինչ-որ պահի նա սկսեց փակել կնոջը սենյակում եւ դուրս չէր թողնում, մինչեւ նա իր ամենօրյա նորմը չէր կատարում: Ֆիլմը, բացի հիմնական սյուժետային գծից, պատմում է նաեւ այն մասին, թե ինչպես է Կոլետը (նրան խաղում է Քիրա Նայթլին) մարտահրավեր նետել այն ժամանակվա նորմերին՝ բազմաթիվ սիրավեպեր է սկսել կանանց հետ, ինչպես նաեւ կարճ սանրվածք եւ դասական եռյակ կոստյում կրել. անթույլատրելի հանդգնություն 20-րդ դարասկզբի համար:
