Երևի ոչ ոքի չեմ զարմացնի, եթե ասեմ, որ ֆիլմի սկզբում բոլորս՝ հանդիսատեսը և հերոսները, իմանում ենք Ջոն Ֆ. Դոնովանի մահվան մասին: Մի համարեք սա սփոյլեր… Կանադացի հանճար Քսավիե Դոլանի անգլալեզու դեբյուտը բազմաթիվ տառապանքների միջով է անցել: Ժապավենը երկար ժամանակ նկարահանվում էր, հետո երկար մոնտաժում էին: Ռեժիսորը կտրել է Ջեսիկա Չեսթեյնի կերպարին ժապավենից եւ երկար ժամանակ ներողություն է խնդրել սոցցանցերում:
Շատերն են երազում համաշխարհային փառքի եւ ճանաչման մասին, բայց միայն քչերը գիտեն, թե ինչ գին պետք է վճարել դրա համար: Երբ գերհանրահայտ հեռուստաաստղի՝ Ջոն Ֆ. Դոնովանի անձնական կյանքի մանրամասները դառնում են հանրության սեփականություն, նրա ճակատագիրը ենթարկվում է դրամատիկ փոփոխությունների: Չէ՞ որ այն, ինչ թույլատրվում է սովորական մարդկանց, կուռքերի համար անթույլատրելի ճոխություն է:
Դոլանը կինեմատոգրաֆին հեղինակային մոտեցում ունի: Իհարկե, նկարահանման որոշ փուլեր նա ավելի շատ է սիրում, մյուսները՝ պակաս, բայց միայն այն պատճառով, որ իրականությունը սահմանում է որոշակի սահմանափակումներ իր ստեղծագործական տեսլականի համար:
Քսավյե Դոլանը սելեբրիտիի պատմությունը շրջում է դեպի հասարակության երեսպաշտություն, որտեղ ինքն իրեն լինելու հնարավորություն չկա: Սա նաեւ մենակության ուսումնասիրություն է, որպես հանրային մարդ; այնպես էլ մի փոքր անհասկանալի երեխայի: Ռեժիսորն անընդհատ խոշոր պլաներ է նկարահանում՝ աչքերը, շուրթերը, դեմքի առանձնահատկությունները, կարծես փորձելով մեզ ներգրավել մարդկանց մաշքի տակ: Եվ Դոնովանի աչքերում կա մշտական մենակություն, որի պատճառով նա պայթում է եւ հարձակվում է ծնողների եւ գործընկերների վրա:
Երիտասարդ Ջեյքոբ Թրեմբլեյը, ով խաղացել է Ռուպերտի դերը, այստեղ հիանալի դերասանական խաղ է ցուցադրում: Նրա մի քանի տեսարանները իր մոր հետ, Նատալի Փորթմանի կատարմամբ՝ արցունքներով, աղաղակներով եւ դառը կյանքի ճշմարտութեամբ, ֆիլմի լավագույններից են: Ոչ պակաս գեղեցիկ Սյուզան Սարանդոնը՝ Դոնովանի մոր դերում. նրա հերոսուհին նույնպես անընդհատ կարոտ ու տագնապ է զգում որդու պատճառով: Ում կամ կորցրել է, կամ ցանկանում է կորցնել: Ինչ վերաբերում է Քիթ Հարինգթոնին Դոնովանի դերում՝ նա աներեւակայելի գեղեցիկ է եւ հուզիչ, եւ նույնիսկ կարող է խաղալ, բայց, թերեւս, այդքանը:
«Ջոն Ֆ․ Դոնովանի մահն ու կյանքը» շատ գեղեցիկ, սուր, հուզիչ, ջերմ, միևնույն ժամանակ ընտանեկան ֆիլմ է: Ֆիլմը իսկապես դարձել է ընտանեկան, քանի որ Դոլանի հետ աշխատել են ընկերներն ու գործընկերները, որոնք կիսում են նրա աշխարհայացքը եւ օգնում են նրան ամեն ինչում: Ռեժիսորի համար այն շատ անձնական պատմություն է. Տորոնտոյում կայացած պրեմիերային նա ընթերցել է իր նամակը, որը գրել էր Լեոնարդո Դի Կապրիոին երբ համարյա 9 տարեկան էր:
Կինոթատրոններում օգոստոսի 15-ից:
